|
|
|
Meteen mee-cd: Mira - 'Stukken van mensen' Mira Bertels kijkt ons streng aan van op de hoes van 'Stukken van mensen'. Om het met Boudewijn de Groot te zeggen: "Je ogen hoeven niet zo hard te staan. Ontspan die harde lijnen om je kaken", beste Mira. Want je tweede is allesbehalve 'Beneden alle peil' (voor wie zich afvroeg uit welke Boudewijn de Groot-klassieker het citaat kwam).
Met haar 'In de fleur' voor het tweede opeenvolgende jaar hoog in onze 100 op 1, voelden we een zekere opvolger-angst. Nummer twee zou toch wel het niveau van haar debuut evenaren ?
Oef dus. 'Stukken van mensen' doet meer dan evenaren. Mira engageerde TC Matic-gitarist Jean-Marie Aerts als producer om ruiger te klinken. Dat hoor ik niet echt. Mira zal nooit Arno worden en dat hoeft ook niet. Wat ik wel hoor, is dat Mira hier niet meer alleen een pianomeisje is (zoals op de vorige, 'In de daluren'). Er staan een paar 'In de fleur'-tjes op (gelukkig!), maar ook veel anders.
Jean-Marie Aerts verrijkt het geluid van Mira. Met synthesizers, gitaren, een contrabas, handgeklap en achtergrondkoortjes. Bespeeld, gezongen en geklapt door Kakkewieten Jonas Van den Bossche en Toon Offeciers (die ook met haar op toernee gaan).
Popmuziek denk je regelmatig, terwijl je vroeger vooral kleinkunst dacht. En onvermijdelijk denk je ook aan Hannelore Bedert. Niet alleen door het gulle gebruik van 'gij', 'u' en 'ni' (ik ben eigenlijk al helemaal aan het schoon Vlaams gewend), maar ook in de thematiek. Jonge vrouwen keren zichzelf binnenste buiten.
Hannelore gaat daarin naar mijn gevoel wat verder. Mira legt maar in een paar liedjes echt haar ziel bloot, maar schrijft dan weer meer over alledaagse dingen die haar beroeren. Herkenbaarheid troef. Wie voelt zich wel lekker als hij moet 'netwerken', wie ergert zich niet aan 'gatplakkers' in het verkeer en wie is nooit eens neurotisch aan het 'checken checken checken'?
Mira is niet langer Willeke van Ammelrooy, druipnat op een filmdoek.
(EV)
Tracklisting
1. Grenzen foto> 
|
|
