Axelle Red(t) Grote Boodschap niet

Axelle Red wou eerst een boek schrijven, maar bleef dan toch bij de discipline die ze het best onder de knie heeft. Het gevolg is wel dat de CD er uitziet als een boek: een harde kaft, 72 bladzijden tekst en foto?s, en daartussenin 2 CD?s. Jaja, een dubbel-CD. Het geheel heet ?Sisters & Empathy?.

?Sisters & Empathy? is de plaat die Axelle Red moést maken. Ze zat vol van de onderwerpen die op de plaat behandeld worden, zo vol, dat ze een uitweg moésten krijgen, of het meiske zou er zot van geworden zijn. Letterlijk, als in krankzinnig.

Ze is er niet in geslaagd die krankzinnigheid helemààl weg te werken. Wie in het CD-boek bladert wordt overrompeld door grote en met bijna lichtgevend blauw gelayoute slogans, gedachten en flarden tekst. In your face, iets té flagrant. Een eerste teken dat Axelle Red haar boodschap koste wat kost wil doen overkomen. En waar gaat die boodschap dan over?

Die stuitert alle kanten uit, naar alle onrecht of schrijnende toestanden die de mens Axelle Red in de voorbije jaren op haar vele reizen (o.m. als Unicef-ambassadrice), maar ook in het dagelijkse leven vlak bij huis heeft vastgesteld. Om vervolgens erdoor geobsedeerd te geraken en te beslissen dat de kunstenaar Axelle Red er haar volgende groot werk mee zou volstouwen.

En wat zijn dan die onderwerpen? Bezitterigheid in relaties, gebroken vriendschappen, kindhuwelijken, kindermishandeling, vrouwenmishandeling, maar ook samenhorigheid, zusterlijkheid, en Schone Gedachten. Er is geen boodschap waar ze niet eerst grondig en ernstig over nagedacht heeft, of zich enorm in verdiept heeft en voor elk onderwerp heeft ze intussen een eigen standpunt bepaald, dat onwrikbaar wortel geschoten heeft.

Dat is de inhoud, maar belangrijker is: wat is de vorm? Voorop staat het schilderij ?Lovers? van Sam Dillemans. Een misschien nóg gedrevener artiest dan Axelle Red, een man die met bloeddoorlopen ogen en in de hals kloppende slagaders, hevig gesticulerend, zijn standpunt verduidelijkt en met grote penseelstreken aan het canvas toevertrouwt. Een groot talent en een topartiest. De lay-out is dus juist gekozen.

Maar wat ons, en 95 % van de luisteraars, het meest interesseert is: wordt dit ook allemaal gebracht in muziek die we graag horen? Nu ja, je kunt Axelle Red niet verwijten dat ze geen meeslepende melodieën kan verzinnen. Zelfs het meest zwartgallige onderwerp krijgt ze in een aangename zanglijn verpakt. Maar dit ligt wel mijlenver van ?Sensualité?, dat, ondanks zijn wat aangebrande en dubbelzinnige tekst, toch vooral opvalt door zijn meezingbaarheid. Hier zit het andersom: de zanglijn mag dan wel aangenaam zijn, de boodschap ligt er zo vingerdik bovenop, dat ze in de weg gaat staan. En als dat al eens gepaard gaat met een groove, eerder dan een song, dan wordt het hinderlijk.

Er stáán heel mooie liedjes op ?Sisters & Empathy?. Zoals ?Empathy?, nochtans ook met zware boodschap, maar tegelijk ook gewoon een ballad. Of ?Points of View?, dat plaatje twee mag afsluiten en nauwelijks meer dan stem, gitaar en elektrische piano omvat. Geen strijkers of blazers op deze plaat, en een bijzonder mooie, lege, dynamische mixing van Stef Van Alsenoy (de huistechnicus van de AB, die dit in zijn sabbatjaar doet), waarvoor veel hulde. En dan zijn er de zeer geapprecieerde bijdragen van onze favoriete smoelschuif Steven De bruyne, en gitaristen Wigbert van Lierde en Geoffroy Burton, die hier alledrie zowat vast deel zijn gaan uitmaken van de groep. Bovenop het Memphiskwartet waar Axelle Red nu al meer dan 10 jaar mee werkt. En wanneer Mauro in een paar nummers zijn gitaar toevoegt, is dat puur genot. Het hoogtepunt van de CD is trouwens ?She?s defective?, een nummer dat Axelle Red van Tom Barman kreeg en waar ze een eigen tekst op zette (nogmaals zware kost, maar hier lukt het wel). Barman zingt mee, sterker nog, ze zingen het hele nummer samen, van voor tot achter. Dat overstijgt een duet. (En wellicht maakt de doorrookte stem van Barman dat de boodschap niet stoort).

En dan valt het nummer ineens stil. Het stopt ineens, alsof niemand een gepast einde kon verzinnen. Nog enkele nummers zijn in hetzelfde bedje ziek en leggen zich plots neer, terwijl je het gevoel had, dat ze nog een stukje weg af te leggen hadden. Een aantal andere nummers begint zelfs niet eens: ze drijven op een groove, op één idee, dat al te vaak te licht blijkt te zijn. Zeker om dit soort zware teksten te dragen. En bovendien is dit een dubbel-CD, waar in totaal 19 nummers op staan. Had Axelle Red wat strenger voor zichzelf geweest en een enkele CD gemaakt met 12, voor ons part zelfs maar 10, nummers, dan hadden we van een sterke plaat gesproken. Nu is het gewoon te veel van het goede, en word je bovendien plat geslagen door De Boodschap, zodat je na een tijdje zegt: ?laat me gerust, ik wéét het nu wel?.

(Nu weten we uit goede bron dat AR al veel geschrapt hééft, dus je kan nagaan hoe dwingend het brengen van deze boodschap voor haar wel was.)

Ik zie het meisje graag, ik zie ze heel graag. Maar dat doet niet terzake. Ik had ze in dit geval liever heel graag gehóórd. En net dat maakt ze me moeilijk. Mij niet alleen, vrees ik. En dan ga ik nog voorbij aan het risico dat een Engelstalige dubbel-CD inhoudt voor een artieste die bijna de status van superster heeft in de Franstalige wereld. (Er staan wel, ineens, 2 Franstalige nummers op disc 2, wat het concept helemaal in de war stuurt.) Ik ga ook voorbij aan de discrepantie die er is tussen boodschappen tegen vrouwenmishandeling en dergelijke in de teksten, en de hoesfoto?s, waarop de zangeres zelf sensuele poses aanneemt in doorkijk- of ver openstaande bloesjes.

Axelle Red viert dit jaar haar 15-jarige carrière, maar ?Sisters & Empathy? is geen feestje. Jammer. (jsp)

TRACKLISTING

Disc 1