Nieuwe Zender de ether in

Het titelloos debuut van Roxy Music uit 1972 opende met ?Re-Make/Re-Model?, een lap van een song recht in je gezicht, een statement van een creatieve, ambitieuze band, die, met vette knipogen naar het verleden, de popmuziek een nieuwe toekomst gaf. De debuutplaat van Zender opent met ?Revisited/Revisited?, niet alleen visueel en linguïstisch gelijkend, maar ook hier wordt met veel echo?s uit het verleden naar de toekomst gekeken. De vergelijking loopt behoorlijk mank, en dat hoort ook zo bij vergelijkingen, maar feit is dat Acid Avenue meteen duidelijk maakt waar het over gaat: Zender is niet voor één gat te vangen.

Waar ook meteen mee gezegd is dat dit absoluut geen hapklare brok is, geen instant pop die lekker vlot weghapt. Er zijn meer dan genoeg referenties naar de pop, maar er zijn minstens evenveel hindernisjes die je als luisteraar moet nemen. Nummers die traag opgebouwd zijn, steentje voor steentje en pas bij de zoveelste beluistering hun geheimpjes prijsgeven. Met verkleinwoordjes, want het leuke van de zaak is dat het allemaal zonder pretentie gebeurt. OK, een nummer als ?Magnum? refereert overduidelijk naar Pink Floyd ten tijde van The Wall, de single ?Lux? grijpt terug naar het gitaarpopgeluid van de sixties, het nummer ?Glow? had ? mits een wat kalere productie ? op een van de eerste soloplaten van John Lennon kunnen staan (en het totaal anders klinkende slot ervan - dat zelfs een andere titel krijgt, nl. A Nixon ending - op de Witte Dubbele), slidegitaren doen denken aan George Harrison en meer dan eens hoor je Beatlesiaanse en/of Byrdsiaanse gitaarlicks, maar het is niet meer dan respectvol 40 jaar popgeschiedenis in nieuwe, originele composities verwerken.

Op een verrassend volwassen manier overigens. Nu ja, Thijs De Clus, het brein, de songschrijver, de kern, het orkest en de stem van Zender, is dan ook al 30 jaar en dan mag je inderdaad al wat bagage hebben. Maar deze plaat werd wel opgenomen in de eigen huisstudio, met Studio Brussel-technicus Kris De Troch aan de knoppen (en geregeld ook aan de bas), en dan verwacht je toch wat minder rijke klanken. Fout gedacht. Alleen ? soms had het ook wat simpeler gemogen: al te vaak krijgen de nummers nog een staartje of een extraatje, terwijl ze eigenlijk al perfect afgerond en afgeklokt waren. Beginnersfoutje zeker? De verleidingen van een huisstudio?

Want voor de rest houdt Thijs De Clus het liefst eenvoudig. De naam Zender verwijst naar de Denderstreek waar hij woont en naar radiostations, maar vooral: kan niet fout worden uitgesproken. Acid Avenue is de letterlijke vertaling van Zuurstraat, de straat in Voorde waar de studio ligt. Voorde zelf krijgt naamsvermelding dankzij de song ?Forth City? en het platenlabel heet Sandy Hills, naar het nabijgelegen Zandbergen. Ook de muzikanten is Thijs De Clus gaan halen waar ze te vinden waren, bij voorbeeld bij hem thuis: zijn vader Luc schittert niet weinig op pedal en lap steel, of de typische Rickenbacker 12-string (vandaar het Byrds-geluid), maar als je weet dat Luc De Clus destijds de gitarist van Wim Decraene was en in die hoedanigheid de solo?s op ?Tim? en ?Rozanne? bedacht heeft, dan begrijp je meteen dat zoonlief niet verder gaan zoeken is. Zender nog vragen? (jsp)

TRACKLISTING