Humbug is een oude Engelse term, die in de 18^e eeuw naar verluidt tot het studentenjargon behoorde. Synoniemen zijn “hoax” of “jest”, termen die zich ook al moeilijk laten vertalen. Onzin, larie, nonsens, het zijn correcte termen, maar in een andere context kan het net zo goed oplichterij of bedrog zijn. Ons een raadsel waarom Arctic Monkeys hun derde album zo genoemd hebben, want dit is noch onzin, noch bedrog.

De derde plaat is traditioneel de moeilijkste. De eerste komt altijd vanzelf, omdat je al veel materiaal voorhanden hebt, de tweede profiteert ook nog van die eerste drive, maar voor nummer drie moet je vaak herbronnen. Arctic Monkeys zijn niet in de val getrapt al hun zekerheden overboord te gooien: dit is vintage Arctic Monkeys. Gelukkig maar. Maar ze hebben wel nieuwe paden gezocht en daarbij lieten ze zich bijstaan door Josh Homme van Queens of the Stone Age – niet als gitarist, of zanger, of wat dan ook, maar als producer, een rol die hij voor het eerst speelt.

Met Homme aan het roer verwacht je een zwaai richting hardere gitaren en zware rootsrock. Ja, dat zit er wel wat in, maar de man heeft de Britten toch vooral zichzelf laten zijn. Goed gezien, want ze hebben onmiskenbaar veel kwaliteiten in huis. Homme heeft ze die verder laten ontplooien, ze mochten hoorbaar op zoek gaan naar de richting waar ze als band naartoe kúnnen – niet noodzakelijk móeten. Of ze daar in de toekomst ook daadwerkelijk zúllen naartoe gaan, dat zal moeten blijken, op dit moment is Humbug de neerslag van de zoektocht.

Dat maakt de plaat niet toegankelijker, integendeel. Maar wie de moeite doet in het leerproces mee te stappen, ontdekt fraaie dingen. Bovendien zijn Arctic Monkeys niet zo dom geweest de essentie van wat ze doen overboord te gooien: zij maken popsongs, met lekkere melodieën, heldere gitaren, de bijzonder straffe en herkenbare stem van Alex Turner en gewone songstructuren. Het resultaat is tweeledig: een poprockplaat van een band in ontwikkeling. Een band die trouwens – en dat waren de Britse bands wel eens vergeten de jongste jaren – zonder vrees naar Amerika kijkt. Een Amerikaan binnenhalen als producer is geen krampachtige zet om voet aan de grond te krijgen in de VS, nee, ze blijven gewoon zichzelf en hebben met iemand samengewerkt die hen wat nieuwe plaatsen in de rock ’n roll heeft leren kennen, zonder te verwachten dat ze heiligmakend zijn. Globaal is de plaat wat minder dan zijn voorganger Favourite Worst Nightmare, maar Arctic Monkeys vestigen zich wel als ernstig te nemen band, met een belofte op een mooie toekomst. (jsp)

TRACKLISTING

1. My propeller
2. Crying lightning
3. Dangerous animals
4. Secret door
5. Potion approaching
6. Fire and the Thud
7. Cornerstone
8. Dance little liar
9. Pretty visitors
10. The jeweller’s hands