Tien dagen voor hij 61 wordt, stond Arno zeer exclusief te wezen voor Radio 1. In een volgepakte Studio Marconi gaf hij een eerste en voorlopig enig Vlaams concert voor het begin van een buitenlandse tour. Die brengt hem met zijn nieuwe CD 'Brussld' naar Frankrijk, Zwitserland, Nederland, Polen en Engeland. Pas in het najaar doet hij een reeks Belgische, meer bepaald Brusselse zalen aan.
Een weinig nerveus, maar dat is hij blijkbaar nog altijd voor elk concert, speelde Arno met een gedeeltelijk nieuwe band (nieuwe gitarist, knappe Marokkaans/Brusselse zangeres). Een soort try out, maar daar was nauwelijks iets van te merken. Achteraf gaf Arno toe dat hij zich echt geamuseerd had. Dat speelplezier zag en voelde je en sloeg over op de goeie 200 man publiek, die zich eigenlijk van seconde één overgaven aan de stilletjes aan legendarische heer Hintjens.
De 'rauwste mossel van het land' begon met een vlammend 'Brussels' (‘where they eat sprouts and raw mussels’), werkte zich door het grootste deel van zijn nieuwe album (met behalve blues en chanson vooral ook voor het eerst sinds lang weer TC Matic-achtige nummers) en gooide daar quasi-nonchalant klassiekers à la 'Putain Putain' (massaal meegebruld) tussendoor.
Een stomende passage dus van Arno en band, onnavolgbaar aan elkaar gebabbeld door de meester zelf, met wijsheden over het leven en over de politiek actualiteit. Arno vertelde dat hij bang is voor lange periodes zonder optredens. Hij dreigt dan, zonder de adrenaline van een Arno-concert, in een gat te vallen. Wij eigenlijk ook.
Luister naar "Elle pense quand elle danse" en de commentaar van Arno na het concert. Kijk ook naar de foto's
De setlist van Arno’s Marconisessie (ontcijferd van een handgeschreven lijstje):
- Brussels
- No job
- Mademoiselle
- God save the kiss
- Elle
- Freak
- Bye bye ‘till the next time
- Ca monte
- Duelqu’un a touché à ma femme
- Mourir à plusiers
- See cine
- Watch out
- Monday (Le lundi on reste au lit)
- With you
- Black dog day
- On veut nager
- Putain putain
- Les yeux de ma mère
