Hooverphonic-stem en -verschijning Geike Arnaert was precies dat. Een indrukwekkende stem en verschijning. Weldaad voor oor en oog. Een waas van mysterie.

Ook zoals ze het plots afstapte bij de groep die haar groot maakte. Geike trok zich zonder veel uitleg terug. Dook alleen nog even op in het gelegenheidsproject Dorléac. Daaruit kon je afleiden dat haar solo-debuut radicaal zou verschillen van wat ze deed als muze van Alex Callier.

'For the beauty of confusion' blijkt minder experimenteel dan die soundtrack met Spinvis, maar toch weerbarstiger dan de Geike van 'Mad about you' of 'The world is mine'. Electronischer vooral en vrijer in songstructuren.

De succestocht van de nieuwe Hooverphonic door Europa zal Geike hiermee niet evenaren. Dat is ook duidelijk niet haar bedoeling. Ze wil meer worden dan een stem en verschijning. Haar eigen stempel drukken. Niet meer vergeleken worden met Hooverphonic. We zullen onze best doen haar verleden te vergeten.