De vijfde plaat van The National is er, en ze heeft géén titel die met een 'C' begint. Dat hadden ze -bij wijze van grap- nochtans beloofd, in navolging van de vorige cd's Alligator en Boxer.

Neen, de titel is 'High Violet' geworden, en ze heeft veel meer gemeen met haar voorgangers dan een beginletter zou kunnen benadrukken.

The National zijn twee keer twee broers en een zeer donker gestemde zanger van het sympathiekste soort, die vanuit Brooklyn, NY traag maar zeker de wereld aan het veroveren zijn. Dat is natuurlijk relatief, want ze zullen allicht nooit het Sportpaleis vullen. Hoeft ook niet, daar heeft de wereld Lady Gaga al voor.

Onze oren en gemoed vullen ze des te meer, nu dus al vijf albums lang. De vorige plaat leverde hen een flinke groei in de fanbase op, met tv-optredens in alle 'Late Night with ...' shows en een tournee met R.E.M. tot gevolg. En nu lijkt het alsof ze die relatief luxueuze startpositie gebruiken om op een zeer zelfverzekerde en overtuigende manier aan hun muziek te werken.

Dàt horen we namelijk, een groep die meer en meer op zich staat, die de referenties wat meer achterwege laat, en er zelf meer een wordt

(FD)