"Under the Cold Street Lights", de titel laat een koude, donkere plaat verwachten, maar da's niet wat Jasper Steverlinck en zijn maten gemaakt hebben.  De titel verwijst naar de nacht, en alles wat zich 's nachts afspeelt: het uitgaan, maar ook wakker liggen in bed, naar de nachtwinkel zwerven of opstaan voor de kleine, want Jasper is vader geworden ondertussen.

Nochtans heeft zijn zoon hem weer meer rock 'n roll gemaakt zegt hij zelf, en da's ook wel te horen aan de sound op "Under the cold street lights". Ze zijn op zoek gegaan naar de klank die Arid live brengt, het mocht wat vuiler en gruiziger zijn. En dat is het ook: single "Come On" (beluister die onderaan dit artikel) drijft op stroperige fuzz gitaren en Custom heeft een stevige beat als basis, waarna synthesizers het nummer opentrekken.

Synthesizers, jawel, de mannen hebben die niet gespaard op hun vierde album, maar ze worden niet altijd met evenveel tact gebruikt. Het eerder genoemde "Custom gold" bijvoorbeeld, gaat er nogal plastiek door klinken, en ook in "All that's here is all that's left" klinken de synths nogal als een overbodige poging om de song wat meer ballen te geven.

Maar daartegenover staat het orgeltje in het epische titelnummer "Cold Street Lights" dat de song zondermeer optilt.  Dat nummer mag dan ook moeiteloos tussen het beste wat Arid ooit geschreven heeft gezet worden.  "Under The Cold Street Lights" is de meest gevarieerde plaat van Arid tot nog toe.  Een goeie remonte na het eerder zwakke "All things Come In Waves". 

Come On van arid