Dertien jaar hebben we moeten wachten op een nieuwe plaat van Robbie Robertson. Dat is, sinds hij uit The Band stapte in 1976, zijn vierde soloplaat. In 35 jaar. Bijzonder ijverig kan je de man dus niet echt noemen. Maar dat is vooral schijn: in alle tussenjaren is Robertson vaak bijzonder druk bezig geweest met soundtracks. Martin Scorsese, die inderdaad The Last Waltz regisseerde, is al jaren een goede vriend en werkmakker: Robertson voorzag zijn (lucratieve) films The Departed en Shutter Island van gepaste muziek.

Maar omdat de man zo lange stiltes inbouwt in zijn solo carrière gaan de verwachtingen stijgen. Meer nog als je dan verneemt dat de ritmesectie zal bestaan uit bassist Pino Palladino en drummer Ian Thomas, meer dan doorgewinterde ratten. En zeker als blijkt dat Eric Clapton een dikke vinger in de pap zal hebben en dat er gastrollen zijn voor Steve Winwood, Tom Morello (hé, die van Rage Against the Machine en Audioslave?) en zelfs Trent Reznor (die van Nine Inch Nails), verwacht je heel wat van How to Become Clairvoyant.

Kort en krachtig: Robbie Robertson lost de verwachtingen niet in. Dit is allemaal zeer fraai, bijzonder straf gespeeld, er staan bij wijlen vette rootsgrooves op, maar echt pakken doet dit nooit. Het strafste nummer is Madame X, een instrumentaal gecomponeerd en gespeeld door Eric Clapton met zogenaamde "additional textures" door Trent Reznor - dat zegt toch wel iets over de rest. Het knapste op de plaat zijn nog de foto's van Anton Corbijn.

Heel wat namedropping dus, maar dat levert helaas niet het gehoopte vuurwerk op. Robertson zijn hese bariton blijft bijzonder indringend, het gitaarwerk (van hemzelf, Clapton en Morello) is bij momenten indrukwekkend, het laidback-gevoel op de plaat is soms charmant, maar we hadden liever wat meer kippenvelmomenten gehad. Doodjammer. (jsp)