Het is deze maand 25 jaar geleden dat het ozongat boven Antarctica - de moeder van het begrip 'klimaatverandering' - ontdekt werd.

Dat gat is trouwens toevallig ontdekt.  Door meteorologen die op zoek waren naar manieren om het weer beter te voorspellen. Men wist wel dat bepaalde stoffen de ozonlaag konden aantasten, maar niet dat zulks al het geval was. De ontdekking van het ozongat veroorzaakte vooral in Amerika heel wat commotie. Amerikaanse onderzoekers hielden de ozonlaag al jaren in de gaten, maar het gat hadden ze al die tijd  kennelijk  over het hoofd gezien.

Enfin, de politieke gevolgen bleven niet uit. Twee jaar na de ontdekking van het gat werd het  Montreal-Protocol ondertekend. Voor elke groep ozonbeschadigende chemicaliën (halonen, CFK's...) werd een tijdsperiode afgesproken waarbinnen de productie van die stoffen beëindigd moest zijn.

En hoe is het tegenwoordig gesteld met het ozongat? Dat hangt ervan af hoe je het bekijkt. Het gat sluit zich langzaam, maar dat blijkt dan weer de opwarming van de aarde te bevorderen.

Lees en beluister ook 'Hoe zou het zijn met de zure regen?'