Ondanks protest van de internationale gemeenschap is Iran gisteren in de kerncentrale van Natanz gestart met het verrijken van uranium tot 20 procent. Daarmee zou  Iran nog maar één stap verwijderd zijn van het maken van nucleaire wapens.

De reactie van de internationale gemeenschap op dat nieuws is vrij unisoon: De Verenigde Staten willen zo snel mogelijk nieuwe strafmaatregelen tegen Iran. Israël eist zelfs 'verlammende' sancties, en de EU steunt nieuwe VN-sancties. Alleen Rusland en China zijn van een ander gedacht.

Enfin, die sancties zijn niet op 1-2-3 georganiseerd natuurlijk, de internationale gemeenschap is daar al een tijd mee bezig.

Het verder scenario is voorspelbaar. Er wordt een ultimatum gesteld, Ahmadinejad is niet onder de indruk. De deadline wordt verschoven, Ahmadinejad lijkt bereid tot consessies. Hij zet een stapje in een door de internationale gemeenschap als gunstig beschouwde richting, en je hoort er een tijdje niks meer van. Tot hij of het hoofd van het Iraanse atoomagenstschap Ali Akbar Salehi weer een provocerende uitspraak doet.

Wat is er eigenlijk van al dat dreigen met VN-sancties tot hier toe in huis gekomen? Van wat soort dreigementen zou Ahmadinejad wél onder de indruk zijn? Waarmee kan er zoal gedreigd worden? Hebben economische sancties ooit tot het verhoopte resultaat geleid?