Wat aanvankelijk - alle verhoudingen in acht genomen - een bagatel leek, is in 15 maanden uitgegroeid tot een internationaal conflict met allure.

In juli  2008 verblijft Hannibal Khaddafi, zoon van de kolonel, met zijn zwangere vrouw en gevolg in een Geneefs hotel. Beiden worden gearresteerd op verdenking van mishandeling van twee meegereisde personeelsleden.  Khaddafi jr en zijn vrouw worden in staat van beschuldiging gesteld en op borgtocht weer vrij gelaten.  Daarop reizen ze meteen terug naar Libië en eisen genoegdoening van Zwitserland. Woedende Libische demonstranten zweren voor de Zwitserse ambassade in Tripoli 'trouw aan de revolutie en aan de leider en zijn familie'.

Zwitserland weigert om excuses aan te bieden, en vader Khaddafi laat de Zwitsers omstandig weten dat er niet straffeloos tegen zijn kar wordt gereden.  Een greep uit de Khaddafiaanse maatregelen/pesterijen: de  arrestatie van twee Zwitserse zakenlieden, de annulatie van alle handelsbetrekkingen en lijnvluchten met Zwitserland, het  terugtrekken van een miljardenvermogen op Zwitserse rekeningen, de poging om een VN-resolutie goedgekeurd te krijgen waarin Zwitserland afgeschaft en verdeeld wordt tussen Frankrijk, Italië en Duitsland...

Het dient gezegd dat ook de Zwitserse bondspresident Hans-Rudolf Merz zich in dit conflict niet als een handige diplomaat heeft laten kennen.

Alle hoop om uit de impasse te geraken is nu gericht op de secretaris-generaal van de Organisatie van de Islamtisiche Conferentie.  Die gaat een bemiddelaar benoemen om aan een ‘bilaterale oplossing' te werken.

Wij voorspellen u: dat zal niet gemakkelijk worden. Want in de niets ontgaande ogen van de kolonel legt dit alles een diepgewortelde Zwitserse haat jegens Libië bloot. Of staat er op de Zwitserse vlag soms géén prominent kruis?