Dat zijn uiteraard niet onze woorden - wij richten ons tot u in de wettelijke landstaal. Het betreft de titel van een opmerkelijk opiniestuk dat  we vandaag in Le Monde lazen.  Een reactie op dat «Qu'est-ce qu'être français?» van Eric Besson. We hebben het daar al een paar keer over gehad.

De volledige titel van het stuk maakt het helemaal opmerkelijk: "Il y a quelque chose de pourri en République française...par Guy Verhofstadt".

Tot hiertoe was partijgenoot De Gucht hors categorie in de discipline vreemde-mogendheden-de-mantel-uitvegen, en we herinneren ons ook nog wat diplomatieke incidenten waar Louis Michel bij betrokken was. Maar Guy Verhofstadt, de zetelende fractieleider van de Allicantie van Liberalen en Democraten voor Europa?

In een Franse kwaliteitskrant dan nog. Meestal treffen wij zo'n Frankrijk-kritische artikels in de Angelsaksische pers. "There's something rotten in the French republic", zoiets. Want pourrir, dat betekent nog altijd "bederven, rotten, verrotten".

Aanvankelijk prijst Verhofstadt de zuiderburen nog: "Pour ses voisins, la France a souvent été un modèle d'inspiration et d'admiration...". Maar al gauw heeft hij het over "un défouloir au remugle vichyste" en  "Apprendre La Marseillaise à l'école ? L'absurde le dispute au grotesque." Om te eindigen met "Un peuple confiant trouvera sa place dans l'Europe et le monde. Et ses gouvernants seraient bien inspirés d'en prendre conscience."

Iemand moest het eens luidop zeggen.  Maar dat het Guy Verhofstadt in Le Monde zou zijn, dat hadden wij niet bevroed.