Onze empathie met naties wier imago in het buitenland een beetje besmeurd is, neemt alsmaar toe. U begrijpt waarom.

Neem nu Zwitserland. Het minarettenverbod werd buiten de bondsstaat niet erg gesmaakt, het bankgeheim staat onder internationale druk, en onlangs hadden we het hier nog over het ongenoegen dat vooral in Zürich heerst jegens de Duitse medemens.

Maar de Duitsers slaan terug, en dat pal in het hart van het Zwitserse cultureel erfgoed. Wat is er Zwitserser dan een zakmes, Toblerone, Emmental of Willem Tell? Allemaal samen: "Heidi!" .  Tante Dete, Geitenpeter, Opa-boven....

Johanna Spyri schreef eind 19de eeuw twee boeken over het weesmeisje dat zo graag alpenbloemen placht te plukken voor haar  grootvader: Lehr- und Wanderjahre, en  Heidi kann brauchen was es gelernt hat. De boeken worden nog altijd gelezen,  ze zijn veelvuldig verfimd, en tegenwoordig uiteraard ook ver-gamed.

Er bestaat in de Bunder Herrschaft zelfs een Heidiland, met een Heididorf, een Heidimuseum en een Heidi-avonturenpad. De kans is naar verluidt zeer groot dat u er op een bus met Japanse toeristen botst.

Nu beweert de Duitse germanist Peter Büttner dat Heidi vermoedelijk een Duitse is. Johanna Spyri zou immers duchtig geplagieerd hebben uit 'Adelaidi, het meisje van de Alpen' van de 19e eeuwse Duitse schrijver Hermann Adam von Kamp. Dat boek verscheen een halve eeuw eerder en heeft volgens Büttner dezelfde narratieve structuur (klein meisje wordt grootgebracht door opa), het woordgebruik vertoont opvallende gelijkenissen en ook Adelaide plukt alpenbloemen dat het een aard heeft.

Het zal u niet verbazen dat er in Zwitserland niet enthousiast gereageerd wordt op de Duitse onthullingen, al beweert Büttner bij hoog en bij laag dat hij "Heidi niet van de Zwitsers heeft willen afpakken".