Dierenrechten zijn geen nieuw gegeven.  U kent de voorvechters, u kent de standpunten en u hebt vast ook al gehuiverd bij beelden van inbreuken op die rechten.

Dr Brett Mills van de University of East Anglia stelt een nieuw begrip binnen het dierenwelzijn ter discussie: de inbreuken op de privacy van de dieren. Mills vindt het ontoelaatbaar hoe de meest intieme aspecten van het dierenleven sans gêne en zonder toestemming van de betrokkenen worden vastgelegd door natuurfilmers.

"Er zijn argumenten om bepaalde dieren in bepaalde omstandigheden niet te filmen. Documentaires met wilde dieren zijn belangrijke producties en daarom is het de moeite waard om over de ethische context na te denken. Bovendien bepalen deze documentaires hoe mensen wereldwijd denken over bepaalde soorten"

Uiteraard kan je een dassenfamilie moeilijk een contract laten tekenen dat je toestemming geeft om een geboorte te filmen. Of twee parende schildpadden vragen of het niet stoort dat je door de lens meekijkt. "We weten nooit zeker of dieren hun toestemming geven, maar ze gedragen zich vaak zo dat het erop lijkt dat ze niet op een ontmoeting met mensen zitten te wachten. En dat mogen we vertalen als een verlangen naar privacy."

Dr. Mills vindt dat er een duidelijke grens te trekken is.  Een jagend dier of een dier dat de savanne doorkruist mag best gefilmd worden, het beest bevindt zich immers op publiek terrein en neemt deel aan "publieke evenementen". Dieren die in holen of nesten zitten, zouden met rust gelaten moeten worden. Mensen mag je thuis immers ook niet filmen zonder hun toestemming. Zelfs de Pfaffs of de Planckaerts niet.

Over naar onze favoriete dierenvriend