Hebt u, toen de IJslandse president Olafur Ragnar Grimsson besliste om niet te tekenen voor terugbetaling van geld dat Britse en Nederlandse spaarders zijn kwijtgeraakt door het failliet van Icesave, ook gedacht dat IJsland in deze weinig recht had op moeilijkdoenerij? "Wie gevaarlijk spel speelt, moet achteraf maar niet komen klagen", zoiets.

Wij hebben niet op de journalistenschool gezeten, maar wij hebben wel van onze moeders geleerd dat ge altijd de twee klokken moet horen luiden. Dus hebben wij "Why Iceland Does Not Want to Pay" gelezen, een opiniestuk in The Wallstreet Journal van een voormalig staflid van de IJslandse Centrale Bank gelezen.

In een viertal puntjes wordt daarin nogal wat beweerd, waarbij we toch onze wenkbrouw(en) fronsten. Dat de Britten het zelf gezocht hebben bijvoorbeeld, en dat ze het nu maar moeten oplossen ook. Dat ze zelfs zo onbeschaamd waren om op een gegeven moment de IJslandse Centrale Bank en het IJslandse ministerie van financiën op de lijst van terroristische organisaties hebben gezet. En dat de 6 miljard euro die IJsland zou moeten terugbetalen,  de helft is van Ijslands BNP.  Dat is een betaling die - een aantal verhoudingen in acht genomen - te vergelijken is met de herstelbetalingen die in het Verdrag van Versailles na WOI aan Duitsland werden opgelegd. En we weten allemaal wat daar de gevolgen van zijn geweest.

Enfin, u moet het stuk maar lezen, of luisteren naar Ivan Van de Cloot