Kristien Amerijckx leest: veel. (lees: lees verder)

Kristien Amerijckx leest  ‘Nachttrein naar Lissabon'  van Pascal Mercier

Een leraar klassieke talen komt onderweg naar school een Portugese vrouw tegen met wie hij in gesprek raakt. Even later gaat hij naar een boekhandel en vindt er een boek van een Portugese schrijver dat hem intrigeert. Die twee dingen zijn voldoende om midden in een les zijn klas te verlaten en de nachttrein naar Lissabon te nemen.

Een hoop levensvragen in dit boek over vriendschap, trouw en eenzaamheid. Een aanzet om je eigen leven en je visie daarop in vraag te stellen. Ik las de kritiek erop van Frieda Van Wijck: ze vond het boek te geconstrueerd. Dat is wel zo, daarin lijkt het een beetje op De schaduw van de wind van Zafon, maar mij stoort het niet. Ik heb het boek traag gelezen en nog lang daarna mijn hoofd gebroken over de keuzes en beslissingen in mijn eigen leven. Altijd fijn, een boek dat je doet nadenken.

"Nemen wij dan samen afscheid van de liefde" van Paul Baeten Gronda. Hij schrijft columns voor De Morgen maar die had ik nog nooit gelezen. Me aangeraden door een vriend, die was er zo enthousiast over dat het toch een klein beetje tegenviel. Maar ondanks dat: heel mooi geschreven. We zoeken allemaal een manier om om te gaan met ons verdriet, dit is er één van.

"Eenzaam heden" van Naema Tahir. Ik zag haar in zomergasten dit jaar en vond de manier waarop ze sprak heel intrigerend. Ze blijkt ook zo te schrijven: een Pakistaanse die Engels heeft geleerd en daarna Nederlands en soms woorden en uitdrukkingen gebruikt die wij allang niet meer in de mond nemen. Dat is soms grappig en altijd charmant. Elk boek dat ervoor zorgt dat je een land of een conflict beter begrijpt, is een verrijking. "Eenzaam heden" gaat vooral over cultuurverschillen en aanpassing aan een andere cultuur. Meteen daarna "Kostbaar bezit" van haar gelezen. Dat geeft dan weer een mooie inkijk in de Pakistaanse cultuur.

"Over de liefde" van Doeschka Meijsing. Over een vrouw die over een verbroken relatie probeert te raken. Voor mij kan Meijsing naast Jeroen Brouwers gaan staan, mooi!

"Ontaarde moeders" van Renate Dorrestein. Ik vind het fijn om Dorrestein te lezen maar ben er niet echt wild van. Mooi verhaal, over een ontaarde moeder inderdaad, maar vooral over haar dochter en diens vader. Mooi verteld vanuit de leefwereld van dat kind.

"Godenslaap" van Erwin Mortier. Ik weet dat het ondertussen bijna door iedereen de hemel is ingeprezen, maar dat is ook terecht. Iemand die zo mooi kan schrijven, daar word je toch gewoon heel blij van. Gek hoe hij zo geloofwaardig vanuit het standpunt van een vrouw kan schrijven.

"Zionoco" van Leon De Winter. Ook nog maar pas ontdekt, ook via een vriend. Een meeslepend verhaal over de joodse gemeenschap, gelezen op het moment dat de oorlog in Gaza in volle gang is. Ik wist er niet zoveel over, over die joodse gemeenschap, dit speelt zich vooral af in New York. Boeiend om te lezen, het einde was een beetje teleurstellend.

Ik leen romans altijd in de bib want ik lees ze meestal maar één keer. Wat ik wel koop zijn dichtbundels, die wil ik vaak ter hand kunnen nemen. Al eerder gelezen maar nu pas gekocht:"O amor natural" van Carlos Drummond de Andrade, mooi vertaald door August Willemsen in "De liefde natuurlijk". De bundel werd hier bekend door de gelijknamige documentaire van Henny Honigmann. Poëzie over liefde en seks, onverbloemd en toch heel ontroerend. Ik lees ze mondjesmaat.

En nu pas in"De witte tijger" begonnen. Verslag volgt...

Kristien Amerijckx leest 'Noem me bij jouw naam' van André Aciman.

Een 17-jarige jongen wordt verliefd op een student van z'n vader die op hun landgoed in Italië logeert. Een verhaal over passie. Passie ontrafeld tot z'n meest elementaire vorm. Schokkend en herkenbaar. Ik kreeg het van een (passionele) vriendin en heb het ademloos uitgelezen.