Jan Demol (redactie 'Feiten en Fillet') leest 'Een Afrikaan op Groenland' van Tété-Michel Kpomassie.  

Mag ik u een 25 jaar oud, schier onvindbaar amateur-antropologisch werk aanbevelen?

Ook niet als ik u vertel dat het geschreven is door iemand die Tété-Michel Kpomassie heet? Dat is nochtans een Togolees die op zesjarige leeftijd door een slang werd gebeten toen hij kokosnoten aan het rapen was. Hij genas dank zij de tussenkomst van een priesteres van de python-cultus. Als tegenprestatie moest hij zichzelf laten initiëren in de cultus-van-de-slang. Dat hield onder meer in dat hij zeven jaar in het oerwoud tussen de slangen moest gaan leven.

En als ik nu zeg dat er in dat boek Eskimo-seks-op-de-hondenslee en gevaarlijke beesten en sjamanen voorkomen? En Toornaarsuk en Qivittoq, boze geesten die in de beren wonen! En drank en oude rock'n'roll en zeehondenbouillon-die-zwart-ziet-van-het-bloed.

Enfin, u mist een leeservaring waarbij u door de pretogen - en de verbijsterde ogen - van een Togolees kijkt naar de tanende Groenlandse Inuit-cultuur van de jaren '70. Waarbij u plaatselijke delicatessen als thee met ranzige boter, mattak (rauwe walvishuid met bloederig zeehondenvet) en rotte zeehond proeft door een mond die gewend is aan kip met pili pili in palmolie. Waarbij u de poolnacht gewaar wordt via een huid die nog nooit koude gevoeld had.

Tété-Michel Kpomassie las tijdens zijn herstel van die slangenbeet namelijk een kinderboek over Eskimo's uit de missiebibliotheek. Hij raakt zo gefacineerd door Eskimo's, sneeuw en koude, dat hij op zijn zestiende zijn geboorteland verlaat en door Afrika en Europa richting Groenland reist. Als hij daar na jaren voet aan wal zet, is de consternatie compleet en wederzijds. Tété-Michel reist, slaapt, eet, praat, vist, drinkt, danst, jaagt en overleeft de poolwinter met de Inuit. Tot hij in een geïsoleerd dorp nog een onbedorven sameleving treft en ontdekt dat er toch verwantschap bestaat tussen de Groenlander en de Afrikaan.

Dat en nog veel meer kan u lezen in het treffend getitelde "Een Afrikaan op Groenland". Uitgegeven bij Veen in de pocketreeks "Op Schrijvers Voeten" en als nr. 647 in de serie Rainbow paperbacks.
Koop het, mocht u het tegenkomen. Er staat een lachende neger in een eskimo-anorak op de cover, u kan niet missen.

Mijn exemplaar is niet te leen. Ik heb daar slechte ervaringen mee.

Jan Demol (redactie Feiten en Fillet) leest 'Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor mintwaalfjarigen won. (En dat het me spijt)' van Ivo Victoria.

Een literair interview met mijzelf zou momenteel mogelijk als volgt kunnen verlopen:

Een eerste vraagje misschien mijnheer Demol: als u een lans had, voor welk boek zou u die dan breken?

Voor 'Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won. (En dat het me spijt)' van Ivo Victoria.

U schuwt de literaire hypes niet?

Helemaal niet. Waarom zou ik? Dat mijn zus in de Victoriastraat woont heeft daar niks mee te maken. En dat de Jawa, Het Varken, het college, den Bettens, de Plakband en de Basiliek ook in mijn jeugd een niet onaanzienlijke rol hebben gespeeld, al helemaal niet! Ik wou trouwens dat ik hetzelfde zou kunnen zeggen over Anja Lippenveld. (glimlacht lichtjes arrogant)

Kan u ons misschien iets vertellen over uw leeservaring?

Wel, (haalt papiertje uit zijn zak) het begint aldus: "De voetstappen van mijn vader op de trap zijn de bezorgers van een dag die ik niet heb besteld." En dan denkt een mens parafraserend "het beste is al geweest". Maar daarop volgend lees je dan "Het leven is een doorlopend abonnement op allerlei dingen die moeten. Je krijgt het, als een verjaarscadeau dat niet op je verlanglijstje stond, geschonken door mensen die zo nodig origineel wilden zijn. En nu zit je eraan vast." (Kijkt alsof hij het boek zelf geschreven heeft)