Barbara Rottiers leest: 'De druiven der gramschap' van John Steinbeck 

Over de titel struikel ik nog steeds. Het is de cover die me verleid heeft: een vrouw in zwart-wit staart met een pijnlijke blik in de verte, omringd door twee kinderen. Ongeveer een kilo papier is nodig om het verhaal te vertellen van de familie Joad. Maar het had meer mogen zijn. Ten tijde van de grote depressie verlaten de Joads hun huis in Oklahoma en trekken via de route 66 naar Californië, op zoek naar een beter leven. Ze laden hun hele hebben en houden op een oude truck. Toen het boek in 1939 verscheen, zorgde het voor opschudding omdat het duidelijk maakte dat het niet al goud was dat blonk in het Westen, en dat hadden de politici liever verzwegen gezien, onrust was er namelijk al genoeg in die tijd.

Het boek is een sociale aanklacht, zegt men, een exodusverhaal, een stuk Amerikaanse geschiedenis geromantiseerd. Voor mij is het in de eerste plaats een verhaal vol mededogen. Nog nergens anders heb ik mensen, hoe lelijk ze soms ook zijn, zo mooi beschreven gezien.

Barbara Rottiers leest 'Taal is zeg maar echt mijn ding' van Paulien Cornelisse.

Paulien Cornelisse heeft duidelijk een grondige studie gedaan naar het taalgebruik van haar landgenoten -de Nederlanders- en sluit daarbij zichzelf niet uit. Soms valt ze in herhaling maar toch hoor je jezelf regelmatig eens hardop lachen terwijl dat je erin bezig bent.

 'Taal is zeg maar echt mijn ding' is een verzameling columns waarin het gebruik van een aantal veelgebruikte uitdrukkingen of woorden gehekeld wordt. Na het lezen bemerk je dat je op je hoede bent als je tegen iemand wil zeggen 'Dat je in je leven alleen maar echt je ding wil doen' of wanneer je een zin wil beginnen met 'Ik merk dat ik...'.

 Maar gelukkig, wat staat er op de eerste pagina: 'Wees maar niet bang, het gaat niet over jou'...

Het hoogtepunt vond ik -maar zoek zelf maar in welke context ze deze zin gebruikt-: 'Midden in de winternacht ging de Hema open'.

Barbara Rottiers leest:'Wreck this journal' van Keri Smith.

"Mevrouw, waarom gooit u toch uw boek uit de trein?" "Omdat het moet van de schrijfster..."

Wees eens creatief met een boek. In dit geval neem je dat maar heel letterlijk, té letterlijk.

Een doe-dagboek.Een boek waarvan de maakster je opdraagt ermee in de douche te gaan. Een boek waarvan je sommige bladzijden moet bewerken met een lucifer of overrijden met de fiets.

Goed schetsen, tekenen, creëren is een kwestie van loslaten. Voor al wie, net als ik, dat al eens allemaal té netjes wil doen en daardoor blokkeert is er dit boek van Keri Smith. Ja, met een lange bocht dus best een therapeutisch boek te noemen:)

Laat het los!

Laat je gaan!

(Helaas hier nog niet verkrijgbaar maar het internet lost dat dan wel weer op)

Barbara Rottiers leest 'The curious incident of the dog in the night-time' van Mark Haddon.

Het boek leest als een trein. En over treinen gesproken, ze spelen een belangrijke rol in 'The curious incident', en het is vooral van het grootste belang dat ze op tijd komen. Want Christopher, het hoofdpersonage, lijdt namelijk aan het syndroom van Asperger en als dingen niet gebeuren op het tijdstip dat hij denkt dat ze zullen gebeuren, gaat het goed fout. De jongen is een absolute antiheld, de hele tijd denk je, niet doen, Christopher toch, niet doen! Als hij op een dag de poedel van de buurvrouw in de tuin vindt, gruwelijk vermoord met een hark, slaan zijn stoppen door. Een wrang grappig boek dat je meeneemt in de geest van iemand met absoluut geen doorsnee manier van denken. Illustrator Marc Boutavan heeft ook nog eens gemaakt dat het er allemaal goed uitziet.