Lieven Van Gils leest : 'Laagland' van Joseph O'Neill

‘Een absolute triomf' oordeelt Het Parool. Boek van het jaar in Humo: ‘Ian McEwan en Jonathan Safran Foer hebben hun gelijke gevonden!' Laat dat nu twee van mijn favoriete auteurs zijn. ‘Een geweldig boek.' volgens...Barack Obama!

Meer redenen had ik niet nodig om in Laagland te beginnen, van Joseph O'Neill. Over een Nederlandse bankier die in New York woont op het moment van de aanslagen. Vlak daarna verlaat zijn vrouw hem samen met zijn zoontje, waarna hij twee jaar in een hotel verblijft. Alweer een boek waarin het trauma van 9/11 nazindert. Zo heb ik er wel meer in mijn boekenkast: 'Extreem Luid & Ongelooflijk Dichtbij', 'Vallende Man', 'Zaterdag'. Verhalen die naar de keel grijpen. Maar 'Laagland' had mij op geen enkel moment bij mijn nekvel. Integendeel. Het raakte mijn koude kleren niet. Sorry.

Maar zo gaat het nu eenmaal met boeken. Ik kan het niet beter zegen dan de indiaan die op het einde van de film 'Little Big Man' op theatrale wijze afscheid neemt van het leven. Hij richt zich nog één maal tot 'The Great Spirit', vleit zich neer en sluit de ogen, klaar om te sterven. Maar dan begint het te regenen. ‘Sometimes the magic works, and sometimes it doesn't'‘zegt hij, en hij daalt terug de berg af om in zijn tipi te gaan eten.

Toch wil ik 'Laagland' aan één man aanbevelen. Mijn collega sportjournalist Jan Noppe, een notoir cricketlover. De liefde voor de cricketsport spat er echt vanaf.

Zelf ben ik toe aan ander leesvoer. Een boek waar ik al lang naar uitkijk: 'Blood's a Rover', of 'Het Bloed Kruipt'. Het derde deel van de trilogie 'Underworld USA' van de onnavolgbare James Ellroy. Ik ben klaar voor 700 bladzijde sheer magic...

Kijk ook op cobra.be!

Lieven Van Gils leest: 'De Weg' van Cormac McCarthy

Mag ik op de valreep een oproep doen om NIET naar de nieuwe film 'The Road' te gaan kijken. Tenminste, nog niet! Daarvoor is het boek, waar de film op gebaseerd is, veel te goed. 'The Road' (in vertaling: De Weg) is een boek van de Amerikaanse kluizenaar Cormac McCarthy, de auteur van 'No Country for Old Men'. Ik heb bijna al zijn boeken gelezen, o.a. zijn 'Border Trilogy' is ook heel erg goed, maar zijn laatste is zijn absolute meesterwerk. Eén van de strafste boeken die ik ooit las. Over een vader en zijn zoon, die in een post-apocalyptische wereld op zoek gaan naar een glimp van hoop. Hoe ze heten weten we niet. De man, en de jongen. Wat er precies gebeurd is weten we ook niet. Een lange zeis van licht, en dan een reeks diepe schokken. En dat de klokken zijn blijven stil staan om 01.17 uur. Het enige wat ze overhebben is een winkelkarretje met een achteruitkijkspiegel, enkele dekens, en een revolver. Maar heeft het nog zin? Heeft het nog zin om te overleven als alle hoop op een betere toekomst lijkt weggevaagd? 'The Road' is niet voor gevoeilige zieltjes. Het is letterlijk een gruwelijk boek. Maar tegelijk een gruwelijk mooie lovestory tussen een vader en zijn zoon. Lees het, en blijf zoals ik ademloos achter. Als je bekomen bent, kan je nog altijd naar de film gaan kijken.

Lieven Van Gils leest: 'Sprakeloos' van Tom Lanoye

Het gebeurt wel eens dat ik voor 'Phara' in recordtempo een boek moet verslinden, wegens de auteur 's anderendaags te gast in ons programma. Dat was onlangs het geval met ‘Sprakeloos', de nieuwe roman van Tom Lanoye. Een boek over zijn moeder, die overdag haar man bijstond in de beenhouwerij, maar pas echt tot leven kwam op de planken van het amateurtheater, haar grote hobby. Na een beroerte verloor ze van de ene op de andere dag haar spraakvermogen. ‘Ik meen het: ik had liever gehad dat ze haar armen en benen kwijt was dan dat ze haar taal moest verliezen', zei Lanoye bij ons aan tafel. We hadden amateurbeelden gevonden van een voorstelling van 'Het Gezin van Paemel' waarin zijn moeder meespeelde. Toen Tom in ons programma de beelden zag, kreeg hij een krop in de keel.
Daar had ik in eerste instantie geen last van, toen ik in zijn boek was begonnen, een turf van 360 bladzijden. En daar had ik amper 24 uur de tijd voor. Ik ben als een razende beginnen te lezen om over zoveel mogelijk te kunnen meepraten, maar na 100 bladzijden ben ik op de rem gaan staan. Fout bezig, een boek is geen bicky burger! Tegen de klok lezen is een misdaad, als het om een goed boek gaat toch tenminste. En ik voelde dat ik in een geweldig goed boek bezig was. Dat mocht ik zo niet verpesten.
Bijgevolg had ik het boek niet uit, toen Lanoye bij ons aan tafel schoof. Dat heb ik hem ook gezegd. Hij vond het niet erg. Ik ben er diezelfde avond terug in begonnen, en heb het op mijn eigen ritme uitgelezen. Op bladzijde 347 was hij daar. Als de vader in het mortuarium gaat praten met zijn overleden echtgenote. Een krop in de keel, die lang is blijven zitten...

Lieven Van Gils leest: Mannen die vrouwen haten van Stieg Larson

‘Believe the hype: ideàààle vakantielectuur!' zei een vriendin toen ze mij Stieg Larson toestopte. En zo werd Mannen Die Vrouwen Haten mijn eerste boek aan de rand van het zwembad deze zomer. En ja hoor, het was fun om te lezen. Maar als het uit is, is het op. Vijfhonderdzestig bladzijden instant leesplezie, maar er blijft niets maar dan ook niets van hangen. Het boek neerleggen is als een jas uitdoen. Het glijdt zo van je af.

Wat een verschil met het tweede boek van mijn vakantiestapel: In Ongenade, van Nobelprijswinnaar J.M. Coetzee. Over een in ongenade gevallen professor in Zuid Afrika, die zich terugtrekt op de boerderij van zijn dochter maar daar slachtoffer wordt van een gewelddadige actie. Het verhaal is trouwens pas verfilmd, met John Makovich in de hoofdrol. In Ongenade is een boek als een mokerslag en heeft het tegenovergestelde effect. Al lezend word je meteen overrompeld, af en toe krijg je het vreselijk benauwd, al zijn er ook ontroerend mooie momenten. Maar als je het weglegt begint het nog maar pas. De personages glijden niet weg maar blijven aan je kleven. Ze duiken zelfs op in je dromen. Het boek uitlezen is rillend wakker worden. Het blijft nog dagen nazinderen. Na die twee boeken vroeg ik me af: ‘Is dat misschien het verschil, tussen lectuur en literatuur?' Voor deel twee van de Millenniumtrilogie heb ik alleszins gepast.

De Vrouw Die Met Vuur Speelde liet me eerlijk gezegd ijskoud. Ik ben begonnen in On Chesil Beach van Ian McEwan. Over een vurige passie die nooit oplaait. Maar die voor altijd blijft smeulen...