Hoewel hij al sinds de jaren 60, samen met Bunny Wailer en Peter Tosh, opwindende muziek maakte, kwam de definitieve doorbraak van Bob Marley er pas in 1975 met Live!, de plaat die van hem de eerste superster van de derde wereld maakte.

Een jaar eerder had Eric Clapton met zijn cover van 'I Shot the Sheriff' er voor gezorgd dat reggae ook bij blanke rockmuzikanten een begrip werd. The Police, The Clash, Manu Chao en vele anderen vermengden hun muziek met de Jamaicaanse backbeat en hebben dus veel te danken aan Marley.

Dankzij het strakke ritme dat de Barrett broertjes neerpootten en de opwindende achtergrondzang van de I Threes zet Marley op Live! definitieve versies neer van klassieke songs uit zijn vroegere studioplaten. Denk maar aan 'Get Up, Stand Up', door Amnesty International nog als campagnelied gebruikt, 'Lively Up Yourself' en natuurlijk 'No Woman, No Cry'.

Dreadlocks heeft hij niet, maar in zijn hart is Patrick De Witte (pdw) een echte rastaman. Hij leerde drummen door intensief naar de plaat te luisteren en raakt er nog altijd niet over uitgepraat.

"font-weight: bold; margin: 5px; background-color: #CCC; color:#e05213; border:1px dotted #000; padding:10px; font-variant: normal;">
WEDSTRIJDVRAAG

De winnaars van dez eweek: Laurent Koopman (Zedelgem), Bart Ostyn (Antwerpen), Eric Naulaerts (Turnhout), Timon Vandamme (Lint) en Katleen Lammertyn (Ardooie).

Meer info (in het engels) en luisterfragmenten op:

• Allmusic
• Rolling Stone