Een Amerikaanse rockrecensent schreef ooit: “Moderne muziek begint bij The Velvets” en het lijkt er inderdaad op dat iedere fan van The Velvet Underground later zelf met een band begonnen is. Frank Black van Pixies, Iggy Pop, Patti Smith, Bryan Ferry, Michael Stipe van R.E.M. en Tom Barman zullen dat zeker niet tegenspreken.

Het debuut van de legendarische groep verscheen in volle flowerpower periode. Terwijl de meeste artiesten de mond vol hadden over vrede en harmonie, doken Lou Reed en co. onder in een grimmige wereld bevolkt door junks, travestieten en andere drop-outs en verheerlijkten ze thema’s als sadomasochisme en heroïneverslaving. Op een ogenblik dat iedereen in bloemetjeshemden rondliep kozen zij voor zwart leer en zonnebrillen.
Toen de plaat uitkwam in 1966, verkocht ze voor geen meter. De platenfirma geloofde er zelf niet in en maakte er nauwelijks promotie voor. Bovendien weigerden kranten en tijdschriften advertenties voor de “verdorven muziek” over “de stinkende onderkant van het stadsleven”. De meeste radiostations wilden de donkere, harde en onconventionele songs niet draaien. Zelfs de ballads van Nico kregen geen kans. Andy Warhol, de mentor en (op papier toch) producer van het debuut van The Velvet Underground, had haar aan de oorspronkelijke bezetting toegevoegd, zeer tegen de zin van Lou Reed.

Toch werkte de vreemde combinatie, vinden Frank Vander linden en Tom Van Laere die grote fans zijn van de New Yorkse band. Zij vertellen met veel enthousiasme wat hen zo boeit in hun muziek.

Winnaars WEDSTRIJDVRAAG
Sarah Pittomvils (Korbeek-Lo), Jo de Weduwe (Heule), Lou Biesemans (Deurne), Thomas Haelewyn (Torhout) en Marc Smets (Puurs)

Meer info (in het Engels) en luisterfragmenten op:

• allmusic
• BBC
• PopMatters