Ward Bogaert vat de Griekse malaise samen op een toepasselijke manier:

Panta rhei, moet de weinig charismatische Papandreou gedacht hebben, en met pathetische stentorstem vroeg hij de demos om een salomonsoordeel over het politieke amfitheater.

Het prototype van een democratische climax, volgens sommige protagonisten in deze tragedie. Politieke acrobatie, volgens sarcastische antagonisten.

Scepsis heerst nu. Hellas dreigt in de klauwen van Scylla en Charybdis te vallen. En dat is dan nog een eufemisme.

Papandreou roept met zijn hybris demonen over zijn eigen polis en oikonomia uit.

Komt het tot een schisma? Of kunnen Sarkozy en Merkel de apocalyps alsnog afwenden?

Eén ding is zeker: in dit labyrint zal meer nodig zijn dan een eenvoudige draad van Ariadne.

Gisteren deed hij al een eerste poging:

Griekenland is de achilleshiel van Europa. De crisis in de Helleense archipelago hangt ons als een zwaard van Damocles boven onze hoofden.

Het is een echte tantaluskwelling. Er zal nog sisyfusarbeid verricht moeten worden om die augiasstal uit te mesten, zeker nu Georgios Papandreou de doos van Pandora heeft opengetrokken. Europa vraagt zich af of het met Griekenland niet het paard van Troje heeft binnengehaald en of het, na deze eindeloze odyssee, ooit Ithaka zullen bereiken.