Op 10 mei, dag op dag een jaar geleden haalde wielrenner Wouter Weylandt de grootste zege uit zijn carrière. Een jaar later is de goedlachse Gentenaar er niet meer. Rik Torfs schrijft voor Joos een lamento.

"De dood van Jean-Pierre Monseré vernam ik toen op 15 maart 1971 mijn vader mij met zijn auto aan de schoolpoort kwam ophalen. Dat was aan de Kannunik Davidlaan in Lier.

Het sterven van Wouter Weylandt hoorde ik op het radionieuws, gisterenavond laat, rijdend op de E40.

Terugkomend van een lezing in Aalst, ter hoogte van Ternat. De plek waar je de dood verneemt, is even toevallig als de plaats waar ze toeslaat. Bij Jempi Monseré tussen Lille en Gierle, bij Wouter Weylandt in de anders zo mooie buurt van Rapallo.

De dood is altijd verschrikkelijk. Ik bestrijd de gedachte dat ze mooi kan zijn. Zelfs niet wanneer iemand op hoge leeftijd vredig heengaat, omringd door een eendrachtige familie, ook dan niet. Zoek de schoonheid niet op plekken waar ze altijd het onderspit delft.

Maar de dood is nog wreder wanneer ze heel dicht bij het leven staat. Wanneer ze er bijna plagend tegenaan schurkt. Wanneer het dode lichaam drieste levenslust uitstraalt. Wanneer het afschuwelijk duidelijk toont hoe hard het even voordien nog heeft geleefd.

Dat heb je met dode coureurs, die sterven in het decor van hun sport. De wereld die van iedereen is, met distels langs de weg en barsten in het asfalt. Een wereld die toevalliger is, echter anders dan al die dure voetbaltempels.

Wielrenners sterven doorgaans niet bij het beoefenen van hun sport, maar soms doen ze dat wel.

Juist daarom bekruipt ons het gevoel het klopt niet, het is onrechtvaardig. Maar meer kunnen we niet zeggen. Moeten er schuldigen worden gezocht? Dat weet ik niet zeker. De grote schuldige is onze sterfelijkheid.

Wat ik mooi vond bij de verschrikkelijke dood van Wouter Weylandt, die mij diep heeft aangegrepen, zijn de reacties uit de wereld van de fiets. Ze zijn direct en eerlijk.

De wielerwereld is aards en tastbaar. Renners staan dicht bij hun supporters. Dat helpt om niet te liegen wanneer iemand sterft. Hoe simpel het verdriet ook wordt uitgedrukt.

Is er troost? Nu? Niet echt. Is er een God? Dat maakt op momenten zoals dit weinig uit. Kun je verdriet delen als je een geliefde verliest? Waarschijnlijk niet. Maar het is ontroerend om zien hoeveel mensen zich bij die gedachte niet neerleggen."