Een zachte bries, gekrijs van meeuwen, de geur van zonnecrème en petroleum. Af en toe het doffe getoet van een vrachtship. St Anneke plage is wat het altijd is. Maar was ooit nog zoveel meer. Herinneringen zitten verscholen achter elk boompje, onder elke vervallen steiger of sloep. De verhalen blijven komen. Op zoek naar wat was en nooit meer zal zijn liet Jeroen Franssens zich meedrijven op de nostalgie van de plagianen, oude bewoners van de plage, die hun droomplek zonder veel pardon zagen verdwijnen.