Hoe loopt het verhaal van Toni Coppers af ? Lees hieronder het hele verhaal.  

 

We bieden het verhaal ook aan in pdf-vorm. Dan kan je er een handig boekje van vouwen. (De podcast volgt nog) 

 

Een zachte dood

?Ik koop nooit nog een boek van hem, de hufter?, siste Mia Staels terwijl ze wanhopig de zaal in keek.  Het liep tegen tienen aan, die maandagochtend, en in de stadsschouwburg van Mechelen zaten tachtig opgeschoten pubers al bijna een uur te wachten op Alex Dante, de man die hen over de geheimen van zijn succes had moeten onderhouden.  Juf Mia had al drie laatste waarschuwingen moeten geven aan scholieren die het oponthoud vooral gebruikten om luidruchtig de recentste vieze moppen aan hun enthousiaste toehoorders te vertellen. 

Naast Mia Staels stond haar collega Nadia Vandooren met haar gsm aan haar linkeroor.  Voor de zesde keer die ochtend probeerde ze Alex Dante te bereiken, en voor de zesde keer op rij was het een vruchteloze poging.  Het mobieltje van de auteur stond uit.  Ze zuchtte en stopte het toestel terug in haar handtas.

Alex Dante had om negen uur aan een lezing moeten beginnen waarin hij voor de verzamelde klassen van het Atheneum van Mechelen zou praten over tien jaar schrijversschap, over de kneepjes van het vak, en natuurlijk vooral over zijn meest recente bestseller, ?Een Zachte Dood?.  Nadia Vandooren had als klastitularis het evenement georganiseerd, en ze had er op deze mistige ochtend danig de pest over in.  Tot drie keer toe had Alex Dante zijn afspraak enthousiast bevestigd, er kon niets fout lopen.  Behalve dat ene kleine detail, natuurlijk: dat de schrijver gewoon niet kwam opdagen.  Op zijn vaste nummer nam niemand op, zijn gsm stond uit, en Nadia werd met de minuut kregeliger. 

?Hoe bekender ze zijn, hoe meer kapsones ze krijgen?, zuchtte Mia Staels.

Nadia nam een besluit. 

?Ik ga er naartoe.  Hij woont hier tenslotte op een boogscheut vandaan.  Geef me een kwartier en ik ben terug, met of zonder Alex Dante.?  

?Hé??

?Van wat ik van hem weet is hij een nachtmens?, zei Nadia.  ?Negen uur ?s ochtends moet zowat het midden van de nacht zijn voor hem. Misschien heeft hij zich gewoon verslapen.?

Toen Nadia Vandooren een half uur later nog steeds niet terug was, beslisten de beide overgebleven leerkrachten, na telefonische ruggespraak met de directeur, om de uitstap af te gelasten en opnieuw naar de school te wandelen. 

?Ik loop langs het huis van Dante?, zei Mia Staels. 

Haar collega keek op.

?Waarom??

?Waarom? Om Nadia te zoeken, natuurlijk.  De dag is al ellendig begonnen, maar nu snap ik er helemaal geen biet meer van.  Da?s echt niet van haar gewoonte, weet je.?

Alex Dante woonde in een statig, gerestaureerd herenhuis in een rustige straat.  Het eerste wat Mia zag, was dat de overgordijnen op de benedenverdieping allemaal gesloten waren.  Het tweede wat haar opviel, was dat de voordeur op een kier stond.  Ze belde aan, en toen het in het huis nog even stil bleef als voorheen, stapte ze aarzelend naar binnen.

?Mijnheer Dante?  Hallo?  Iemand thuis??

De brede hall van het huis was groot, licht en smetteloos schoon, maar één voorwerp deed het hart van Mia Staels enkele tellen in overdrive gaan.  Tegen de linkermuur van de hall lag een okerkleurige handtas.  Het was de handtas van Nadia. 

Toen Mia Staels aan het einde van de hall de woonkamer inkeek, moest ze zich aan de rand van de deur vasthouden om niet door haar benen te zakken.  Er kwam een zurige smaak in haar mond, en ze moest voortdurend slikken om niet over te geven. 

Naast de enorme designsofa lag een metersgroot roestbruin vloerkleed, en op dat vloerkleed lag het lichaam van haar collega en vriendin Nadia Vandooren.  Het hemd onder haar vest was half opengescheurd, haar zwarte rok hing in vreemde plooien rond haar dijen.  Het hoofd van Nadia lag in een groteske hoek op het vloerkleed, haar ogen stonden wijdopen.  Maar wat haar collega bijna helemaal van haar stokje deed gaan, was het feit dat de mond van Nadia gevuld was met een stuk stof waarvan een smalle rand enkele centimeters naar buiten hing.  Trillend van angst boog Mia zich voorover om beter te kunnen kijken. 

Nadia Vandooren lag dood op het tapijt van schrijver Alex Dante, en ze had een slipje in haar mond.

Nauwelijks vijf kilometer verderop, in een halfvervallen gebouw dat ooit had dienst gedaan als drukkerij, zat Alex Dante op een stoel.  De strak geknoopte touwen rond zijn lichaam gaven hem nauwelijks enige bewegingsruimte.  Rond zijn hoofd zat een constructie, een soort houten schoendoos die aan de voorkant open was, zodat hij alleen maar rechtdoor kon kijken. Zijn hart klopte in zijn keel.  Hoe was hij in godsnaam in deze hel beland?  Hij had zich thuis klaargemaakt om die ochtend naar de lezing in de stadsschouwburg te wandelen toen hij achter zijn rug een akelig geluid had gehoord. Een geluid dat een pure angstgolf langs zijn wervels naar zijn hoofd had gejaagd. Iets of iemand had gelachen.  Een hele korte, spottende, rauwe lach, een lach die eerder uit de keel van een hond dan van een mens leek te komen.  Maar voor hij zich had kunnen omdraaien, was de wereld gewoon ontploft, in tientallen helblauwe en witte vlekken. 

Een half uur geleden was hij wakker geworden op deze stoel, vastgebonden, in een gebouw waarvan de vage contouren hem alleszins niet bekend voorkwamen.  De schrijnende steken achteraan zijn schedel en de barstende hoofdpijn vertelden hem dat hij waarschijnlijk was neergeslagen.  En toen hij zijn ogen een beetje in focus kreeg en merkte dat er voor hem een computerscherm stond, ging de helletrip nog even een versnelling hoger: op het scherm herkende hij zijn woonkamer, en op zijn tapijt lag het lichaam van een jonge vrouw.  Alex, die voor de research van zijn boeken al meerdere lijken in het mortuarium had mogen zien, wist in een flits dat de vrouw dood was.  

?Ik droom?, dacht Alex in paniek, ?godverdomme, alsjeblief, laat dit een droom zijn, dit kan gewoon niet?. 

Hij voelde zijn ogen warm en vochtig worden.  Toen viel er een lichte schaduw over het beeld, en even later keek Alex in afgrijzen naar een andere vrouw die zich kokhalzend over het lijk boog en weende. 

?Er gaat niets boven een stukje Reality TV, vind je ook niet??

In een reflex wilde Alex zich naar achter draaien, maar de houten constructie rond zijn hoofd belette hem dat. ?De stem?, dacht Alex, ?de hondenstem van daarstraks?.   

?Ach, Alex toch?, zuchtte de man achter hem. 

Hij hoorde hem met een aansteker spelen.

?Ik wil roken, kerel.  God, wat heb ik zin een sigaret. Maar dat kan niet, hé? Heb jij me geleerd, met die mooie boeken van je.?

De man lachte kort en raspend. Toen begon hij te declameren.

?Het Principe van Locard!  Alle criminele handelingen laten sporen achter, hoe klein en onbeduidend ook!  En we zouden niet willen dat de heren van de Technische Recherche door een sigarettenpeuk een leuke DNA-staaltje zouden hebben, toch?  Dat van Locard, dat was in je derde boek, als ik het goed heb, niet?  ?Blauwe Regen?.  Altijd een klotetitel gevonden, maar dat weet je al, dat heb ik je meerdere keren gezegd.  Niet dat mijnheer de schrijver ooit naar zijn grootste fan zou luisteren, maar goed.?

?Wat is dit??, kreunde Alex, ?wat gebeurt er hier allemaal??

Enkele seconden eerder was de klik gekomen.  Hij kende de man.  Het was een rabiate fan die steevast op lezingen of signeersessies was opgedaagd en Alex het bloed van onder de nagels had gehaald met detailkritiek, afgewisseld met opmerkingen die bewezen dat hij het hele oeuvre van Alex tot in de puntjes kende. 

?Waarom doe je dit?, fluisterde hij.

?Dat zijn vele vragen door elkaar, mijnheer de auteur.  Laten we eerst beginnen met de ?wat? vraag.  De beelden komen van één van de allernieuwste webcams die ik bovenaan in de luchter van je woonkamer heb gemonteerd nadat ik je op je stomme kop heb geslagen.  Een heel klein risico, ik kan me niet voorstellen dat de technische jongens een speldenknopje in een luchter gaan zoeken als er op het tapijt een lijk ligt en er geen bloedsporen zijn.  En het lijk is dat van Nadia Vandooren.?

Alex hapte naar lucht.

?De?de lerares?  Maar?Oh god..?

?Lerares Nadia Vandooren was zo vriendelijk om aan te bellen toen ik de webcam aan het monteren was.  Ik heb haar als een goede huisvriend binnengelaten en gezegd dat je bijna klaar was.  Het liep nog bijna fout ook, want voor ik haar kon wurgen had ze gezien dat ik handschoenen droeg en wou ze weglopen.?

Tranen van ontzetting en afgrijzen druppelden over Alex wangen.

?Ik snap het niet?dit kan gewoon niet waar zijn...?

Achter hem grinnikte de man.

?Ik zal je helpen met het te snappen, mijnheer de schrijver.  Tenminste, het eerste deel van ons verhaal.  Wat jij daar in je woonkamer ziet liggen, is het lijk van een jonge vrouw.  De vrouw die naar je kwam informeren omdat je blijkbaar weer een lezing voor pubers moest gaan geven.  Wat je niét ziet omdat het beeld niet optimaal is, is dat die lekkere stoot van een Nadia iets in haar mond heeft.  Haar slipje, namelijk.?

?Nee, verdomme?, gilde Alex, ?neen, klootzak, neen!!!?

?Oh jawel?, lachte de man. ?Ben je nu al een beetje mee??

Alex was helaas mee.  Niet dat de dingen er begrijpelijker door werden, wel integendeel.  Hij had het gevoel dat hij in een golf van waanzin was terechtgekomen, een golf die zich klaarmaakte om hem helemaal en definitief te overspoelen. 

Het lijk van een jonge vrouw met haar eigen slipje in haar mond was het centrale gegeven in zijn laatste boek ?de zachte dood?. 

?Je denkt dat je het allemaal beter weet, hé?  ?Mijnheer de schrijver?.  Keer op keer heb ik je gezegd dat je boeken vol met fouten staan, en ik kan het weten.  Maar nee, mijnheer de schrijver wist het altijd beter.  Ik heb wel gevoeld hoe je neerkijkt op mij, vuile snob.  Ik wou je alleen maar helpen, maar stomme pippo?s  als jij aanvaarden geen hulp.?

?Luister?, zei Alex, ?misschien kan ik je helpen, als je er nu mee stopt kan ik misschien??

?Oh, ik denk wel dat je mij kunt helpen?, grinnikte de man. 

?Deze keer ga je namelijk een boek zonder fouten schrijven.  Mijn boek.?

?Je bent gek.  Gek ben je!!?

?Van een omhooggevallen leraar die als schuilnaam ?Dante? heeft genomen valt me dat zwaar tegen, weet je.  Ik had gedacht dat je meer kloten aan je lijf had.  Heb je ooit Dante gelezen, trouwens?  La Divinia Commedia?  De Goddelijke Komedie, nogal toepasselijk hier, vind je niet?  Laten we eens een goddelijke komedie opvoeren, mijnheer de snertauteur.  Ik ben het namelijk beu om altijd te moeten lezen dat de moordenaar aan het einde gedood of gevangen wordt.  Alsof het in het echte leven zo zou gaan, pffff.?

Weer een klik met de aansteker.

?Misschien ga ik buiten toch wel eentje opsteken, wat jij??

De man zuchtte.

?Maar dat kan misschien beter even wachten.  Eerst gaan we de spelregels even duidelijk maken.  Wij gaan samen de perfecte moord plegen.  Jij bedenkt ze, en ik voer ze uit, goed?  Vindt de politie me niet, dan blijf je leven.  Word ik geklist, dan bekoop je het met je leven.  Beslis je om helemaal niét mee te willen spelen, dan ga je er nu meteen aan.  Wat denk je, akkoord of akkoord? 

?Ik zei het al, je bent knettergek.  En je hebt al een onschuldige vermoord, jij schoft.?

?Hmmm?dus toch een beetje kloten aan zijn lijf, ons schrijvertje.  Luister, ik geef je welgeteld tien minuten bedenktijd.  Net genoeg om een sigaretje te gaan roken.  Ik zal de peuk straks in mijn broekzak moeten stoppen, maar daar gaan we niet over zeuren.  Cheerio.?

Toen de man de buitendeur van de loods had dichtgeslagen, viel de stilte als een stuk beton op zijn schouders.  Een deel van hem kon en wou nog altijd niet geloven dat dit hem echt overkwam.  Hij rukte zo hard hij kon aan de touwen rond zijn armen en zijn borst, maar ze gaven geen millimeter mee. 

 Rustig blijven, Alex.  Niet panikeren.  Probeer na te denken.  Dénk toch!.  Je moét je hier uit kunnen praten!!

Toen zijn hartslag een iets of wat normaal ritme had, dacht Alex aan wat de man had gezegd.  ?Jij bedenkt de perfecte moord, en ik voer ze uit?.  Hij moest een verhaaltje bedenken, een plotlijn, iets waar die gestoorde hufter mee aan de slag kon.  Iets wat hij alleen met veel moeite kon uitvoeren, zodat hij een tijdje weg was.  Tijd winnen, dacht Alex, ik moet tijd winnen. 

Achter hem hoorde hij de man weer naar binnen komen.

?En, mijnheer Dante?  Ze points of ze Swedisj jury??

?Ik heb niet veel keuze, of wel??

?Een prima antwoord!  Zo hoor ik het graag!?

En opeens stond de kerel voor hem.  Een rijzige gestalte in een witte overall, tot boven dichtgeknoopt.  En een racehelm op zijn hoofd, het zwarte kijkvenster dichtgeklapt.

?Moest ik toch even opzetten?, zei de man, ?voor jouw zielenheil, hoor, niet het mijne. Als je nu mijn gezicht zou zien, was je binnen de vijf minuten gewurgd.?

De helm maakte zijn stem nog doffer dan ze al was. 

?Dat zat toch in je tweede boek, niet?  De seriemoordenaar die steevast een motorhelm op zijn kop heeft?  ?De grenzen van de tijd?, door Alex Dante.  Ook weer een klotetitel, als je het mij vraagt.  Klinkt als een doktersromannetje, met van die geile verpleegsters in witte schortjes.  Heb ik je óók gezegd toen je zat te signeren op de boekenbeurs, maar luisteren, ho maar.?

 

De man had het scherm met de webcam dichterbij getrokken, een klavier aangesloten en op enkele toetsen gedrukt.

?De perfecte moord.  Mooie titel, vind ik zelf.  Ik heb ?m dan ook bedacht.?

Hij draaide zijn hoofd naar Alex.

?Een heel kort verhaaltje met een moord, mijnheer de schrijver.  Een paginaatje is al goed.  Als het uitvoerbaar is door mij zonder dat ze me kunnen klissen, red je je leven. Begin er maar aan, Alex Dante.?

De man maakte met geoefende bewegingen nieuwe knopen in de touwen, zodat Alex? ellebogen vastgesjord bleven aan de leuningen van de stoel, maar hij zijn handen en bovenarmen vrij had op aan het klavier te werken.  Dan stak hij met een grijnslach een sigaret tussen de lippen en verdween naar de binnenplaats. 

?De perfecte moord?, zuchtte Alex.  Hij keek rond in de loods, in een halfslachtige poging om inspiratie op te doen.  En opeens kwam de locatie hem bekend voor.  In een hoek van het verlaten gebouw stond een oude, verroeste drukpers.  De oude drukkerij, de drukkerij van Frans Maes.  Hier had Alex dertig jaar geleden als jong broekje enkele weken gewerkt.  Nauwelijks zestien was hij geweest, schoolmoe maar toen al bezeten door boeken en alles wat er mee te maken had.  Vreemd, dat het hem nu pas te binnen was gevallen.  En ironisch, dacht Alex.  Dertig jaar later loop ik een grote kans om dood te gaan op dezelfde plek waar ik destijds aan mijn volwassen leven ben begonnen.  Toen deed ik het uit liefde voor het boekenvak, nu hangt mijn leven aan een zijden draadje omdat ik zélf boeken heb geschreven. 

?De perfecte moord?, tokkelde Alex, ?bestaat niet.  Ze bestaat enkel op papier. De schrijver kan de perfecte moord bedenken, omdat hij zelf de omstandigheden bepaalt. Als hij dan toch op een tegenstrijdigheid zou stuiten, kan hij z'n verhaal wat aanpassen zodat het weer sluitend wordt. De ideale weersomstandigheden, de afwezigheid van getuigen of passanten, zelfs de gedrevenheid van de agenten die op het onderzoek gezet worden. Als schrijver heb je alle elementen in handen, het hangt er gewoon vanaf welk soort einde je wil.

De perfecte moord bestaat ook in politiedossiers; daar waar de rechercheur onvoldoende diep graaft. Ongeacht hoeveel de dader het geluk en het toeval aan zijn kant heeft, het is vaak de volhardendheid van de rechercheur die bepaalt of de dader geklist kan worden. Het enige wat de dader in de kaart speelt, is dat niet voor elke moord een onbeperkte hoeveelheid mensen en middelen kan worden ingezet.

Je kan een moord perfect plannen, je kan ze perfect voorbereiden, maar er zijn steeds factoren die je niet in de hand hebt. Uiteindelijk is het toch improvisatie van het moment. Het plotse opduiken van Nadia Vandooren heeft een perfect voorbereide ontvoering verstoord. Het opduiken van een tweede vrouw die ongetwijfeld alarm geslagen heeft. En zo zijn er oneindig veel parameters die je niet in de hand kan houden. Er bestaat maar één perfecte moord, en dat is de moord die uiteindelijk niet te bestraffen valt.?

Toen de man de laatste regels op het scherm las, klapte hij zachtjes in zijn handen. Er stond een droefheid in zijn ogen die Alex voor de eerste keer opmerkte.

?Niet slecht. En wat moet die moord die niet te bestraffen valt, dan wel zijn??

?Dat weet je ook wel, denk ik.  Je maakt er zelf een einde aan.  Hoe meer ik er over denk, hoe zekerder ik ben dat je dat van in den beginne al van plan was.  Je slaat de hand aan jezelf, niemand kan je nog straffen, en dus heb je de perfecte moord gepleegd op Nadia Vandooren.?

De man knikte afwezig en schakelde ondertussen de computer uit. 

?Ik ben blij dat ik me op één terrein toch niet in je vergist heb.  Zowat het enige dat je thrillers lezenswaard maakten, was dat je je zo goed in mensen en hun karakters kon verplaatsen.  Maar weet je wat nu het spijtige is, Alex Dante?

De man keek hem recht in de ogen.  De droeve blik was al weer weg.

Alex slikte.

?Wat??

?Dat je me met je laatste schrijfstuntje op een idee hebt gebracht.  Ik was van plan je getuige te laten zijn van mijn zelfmoord, zodat je eindelijk eens een goed boek zou kunnen schrijven, ééntje met een plotlijn die uit het leven gegrepen was.  Maar als ze me straks niet meer kunnen straffen voor één moord, dan kunnen ze dat ook niet voor twee, lijkt me zo.?

 Alex raakte in paniek.

?Je.. je ging me sparen, had je gezegd, je??

?Ah?maar we hebben eigenlijk sàmen een verhaal geschreven, niet?  Een schrijver is toch een God in het diepst van zijn gedachten?  Hoeveel mensen heb je al laten doodgaan in je boeken, met één klik op je klavier?  Zie het dus maar als een dichterlijke vrijheid. Trouwens, bij nader inzien bewijs ik je lezers een dienst.  Kunnen ze eindelijk eens betere boeken gaan kopen dan de jouwe.?

?Alsjeblief?, snikte Alex, ?alsjeblief, doe dit niet, ik..?

?Troost je.  Ik heb me geamuseerd, dus ik zal je niet laten lijden.  It was fun.  Je krijgt een laatste eerbetoon van mij, eentje dat jij alleen kent, natuurlijk.  Je krijgt een zachte dood, net als je hoofdpersonage in je laatste boek.  Het gif zorgt er voor dat je vrij snel het bewustzijn verliest.  Je slaapt in, eigenlijk, en dan ga je dood zonder dat je het beseft. Lief van mij, hé?  Geen dank, hoor.?

Alex keek wanhopig toe hoe de man met rustige bewegingen een injectiespuit klaarmaakte.

?Oh ja, dat vergat ik nog bijna.  Mijn naam is Jules.  Nu we zo meteen heel erg intiem gaan worden, mogen we elkaar toch tutoyeren, vind ik.  Bekijk het zo: ik ben een vriend voor het leven. ?

Toen zag Alex Dante hoe de man hem voor het laatst in de ogen keek, en langzaam de naald in de richting van zijn hals bracht.