Na dag 2 ziet het kortverhaal er als volgt uit.

En

En toen

En toen besloot de leider dat een vrijwilliger de schuilkelder moest doorzoeken, en omdat niemand een stap vooruit zette werd ik aangeduid, de schlemiel van het gezelschap: te klein, te dik, te weinig assertief.

De bom was zes maand eerder gevallen. De straat, de wijk, de hele wereld leek verwoest. In andere schuilkelders hadden we lijken gevonden, lijken in ontbinding en honden, dol en moordlustig, die ons aanvielen en twee collega?s de strot overbeten.

Onder mijn oksels stonk het naar zweet, oud vuil en angst. Ik kon niet terug. De leider, een atletisch gebouwde twintiger, zou me met een grijns op z?n gelaat neerschieten.

Ik sloop naar de deur van de schuilkelder, en hoopte dat die dicht zou blijven, maar het ding zwaaide met een sinister geluid open en ik kwam in een duistere ruimte, uitnodigend als de opengesperde muil van een vraatzuchtig beest. Het duurde even eer mijn ogen aan het donker gewend waren. Dan zag ik zeven verrukkelijke vrouwen. Ik gooide de deur achter mij dicht.

?Het ziet er niet naar uit dat er buiten ons nog leven op aarde is,? zei ik.

?We willen de mensheid van uitroeiing redden,? zei een vrouw, en ze toonde mij haar perfect lichaam. ?En aangezien voortplanting daartoe het enige  middel is, en jij de enige man, smeken wij je je verantwoordelijkheid te nemen.?

Ik knikte en verzweeg de vasectomie, die operatieve ingreep waarbij de zaadleiders worden onderbroken en de man geen kinderen meer kan verwekken.

?Je hebt toch geen erfelijke ziekte,? vroeg het eerste meisje, dat op het punt stond zich aan mij te geven.

?In eer en geweten,? antwoordde ik, ?nee.?

Een bel blijft rinkelen. Ik probeer ze te negeren, maar de zeven mannequins vervagen en lossen op in het beton van hun kelder, als druppels in een plas.

Het duurt even eer ik besef dat ik mijn gsm moet beantwoorden: al ben ik sinds de vorige ochtend druk in de weer, ik heb nog steeds wachtdienst.

Naast mij in bed ligt mijn beeldschone vrouw. Ik kijk in de spiegel, en zucht: te klein, te dik. En zeker niet voldoende assertief.

De wekker wijst vier uur dertig. Wie het ook is, of waarvoor er ook gebeld wordt, men zal met sterke argumenten moeten komen om mij uit deze slaapkamer te krijgen. Pas rond middernacht ben ik doodmoe tussen de lakens geslopen, en toen had ik er al een dienst van vijftien uren opzitten. Ik heb meer snot en slijmen gezien, dan gezond kan zijn voor een mens.

Ondertussen blijft m?n gsm rinkelen. Ik klap het rotding open, en knor iets dat amper voor een begroeting door kan gaan.

?Van Houcke,? zegt een mannenstem, en er rolt een adres achter de naam. ?U moet onmiddellijk komen.?

De stem klinkt helder en van middelbare leeftijd. De man geeft geen zieke indruk en de straat die hij opgeeft, bevindt zich aan de andere kant van de stad. Geïrriteerd vraag ik wat er aan de hand is.

Van Houcke heeft koorts.

Ik zucht, en raad hem aan contact op te nemen met zijn reguliere huisarts.

?Morgenvroeg,? zeg ik, met een klemtoon op elke lettergreep. Er is immers geen haast bij, van een banaal griepje is nog nooit iemand gestorven. Ondertussen stel ik hem een paracetamol voor.

Van Houcke antwoordt kortaf dat hij advocaat is. ?Wachtdienst is wachtdienst. Dus, als ik jou was, zou ik me reppen! Als je geen proces aan je medisch been wil, tenminste.?

Ik ken een paar collega?s die de man verbaal met de grond gelijk kunnen maken, hun gsm dichtplooien, opnieuw in bed kruipen en geen gedachte meer aan het voorval vuil maken. Sterker: ze zouden likkebaardend naar een eventuele dagvaarding uitkijken?

Maar ik, ik heb niet zulke leuke herinneringen aan de gieren van de wet. Ik heb aan mijn ex een fortuin verloren. Zij kende immers de juiste pleiter, en de goede manier om hem voor haar zaak warm te houden.

Toen mijn echtscheiding uitgesproken werd, was ik te weinig assertief, en het is sindsdien amper gebeterd. Ik besluit met Van Houcke niet in discussie te treden, en zeker niet het risico op een rechtszaak te lopen. Ik noteer zuchtend het adres, trek wat kleren aan en kijk nog even naar de bloedmooie vrouw in mijn bed. Zij lijkt van het rumoer geen last te hebben: blijkbaar is geld uitgeven vermoeiender dan algemeen wordt gedacht.

De nachtbrakers zijn murw, de vroege werkers draaien zich nog eens om: ik sta bij Van Houcke sneller voor de deur dan verwacht. Omdat het huis helemaal niet op de woning van een succesvol advocaat lijkt, aarzel ik even. Dan ga ik toch naar binnen.

?Is daar iemand??

Het antwoord is een harde klap op mijn hoofd. Als ik weer bijkom, en de galm in mijn hoofd is geluwd, zegt de stem die ik net aan de telefoon had: ?Als ik met jou klaar ben, kun je je eigen reet schoonlikken. Je zal me smeken om er een eind aan te maken.?

Mijn handen zijn geboeid, en wat ik in mijn nek voel, is de loop van een pistool.

Arne Martin (Midi Crimi : suggestie) wint vandaag de boekenbon.

Morgen lees je het vervolg.