Wat gebeurt er wanneer een belager in het midden van de strijd ineens ontdekt dat hij zich vergiste en het verkeerde slachtoffer voor zich heeft? Dat is wat Jos Pierreux vandaag wil weten. Wat doet de lange, ranke man met de dokter? Geef Jos Pierreux de gouden tip en win vandaag de boekenbon!  

Mijn tanden passen voorlopig niet in mijn gebit, mijn hersenen dwarrelen als spaghettislierten door mijn schedel, en de loop van het pistool prikt als een gloeiende injectienaald. Als ik niet snel een opening vind uit deze impasse, vechten straks m?n ex en mijn huidige echtgenote een robbertje rechtbank om hun deel van mijn inboedel. Het is niet mijn sterkste kant, maar dit keer heb ik geen keuze: ik zal assertief en vindingrijk uit de hoek moeten komen, als ik deze woning levend wil verlaten. Zwijgend afwachten is geen optie.

?In mijn dokterstas zitten medicijnen en een boekje blanco voorschriften,? zeg ik. ?En in mijn portefeuille vind je een paar honderd euro.?

?Je verwart me met een junk,? zegt Van Houcke.

Ik ruik mijn eigen zweet. Ik begrijp er niets van, maar het is niet omdat je iets niet begrijpt, dat het niet waar is, of dat het niet gebeurt. Ik dring aan: ?Buiten staat mijn wagen. Neem alles, en laat me met rust. Ik heb je amper gezien. Ik zou je niet herkennen als je naast mij in de supermarkt stond.?

Dan doet de man wat ik het minst van al verwacht: hij trapt boos de dokterstas weg, gaat in het licht staan en verplicht mij om hem aan te kijken. Ik staar naar een dertiger, rank en lang als een reiger. Hij heeft een verward kapsel en vermoeide ogen, alsof het leed van de wereld op zijn irissen kleeft. Zijn kleren zijn van goede stof, maar banaal.

Ik ken de man niet. Ik heb hem nooit eerder gezien.

?Als ik ?s nachts op huisbezoek ga, laat ik uit voorzorg een briefje met het adres van de oproep bij mijn vrouw achter,? zeg ik, terwijl wanhoop het timbre van mijn stem aanvreet.

Het is een leugen, maar het vooruitzicht dat de politie elk ogenblik kan binnenvallen, lijkt Van Houcke amper te deren. Hij bekijkt mij zoals mijn leraar van de lagere school keek, een man die onwetendheid met domheid verwarde, en bijzonder ongeschikt was voor het vak dat hij uitoefende.

?Met die mogelijkheid wordt rekening gehouden,? zegt hij. ?Mijn schoonvader houdt haar gezelschap.?

?Waarom?? vraag ik. ?Waarom??

?Vijf jaar geleden heb jij mijn dochtertje de dood ingejaagd. Je was dronken, en stelde een foute diagnose. We hebben geprobeerd om het voorval te plaatsen, maar de dood van haar enig kind was voor mijn vrouw een moeras waarin ze steeds dieper wegzakte. Vorige week heeft zij er een eind aan gemaakt. Jouw flater heeft ons hart vol gewapend beton, wraakzucht en haat gegoten.?

Het pistool gaat de lucht in, en blijft daar hangen als een dirigeerstokje.

?Ik heb de praktijk van mijn voorganger amper twee jaar geleden overgenomen,? zeg ik haastig. ?Ik begrijp je woede, maar je staat op het punt om met de verkeerde persoon af te rekenen.?

Van Houcke bevriest als een konijn in het schijnsel van een lichtbak, alsof zijn hersenen weigeren te registreren wat zijn oren heel duidelijk oppikten. Zijn zekerheden zijn tot op hun fundament weggeblazen.