Hooggeachte Grace Jones,
Waarde Meesteres,
Impressionante Zwarte Panter,
Vleesverslindende Godin waar het bloed van de Williamsen doorheen stroomt!

Mijn excuses voor deze lyrische aanhef, ik voel me een beetje koortsig. Dat is ongetwijfeld te wijten aan de jubel die in mijn herteken bruist omwille van het feit dat ik u, succulente domina, in geschrifte mag aanbidden en vervolgens op radiofonische wijze mijn boodschap in de ether kan slingeren. Soms is de tijd genadig. Dertig jaar geleden had ik het nooit gewaagd u te pennen. U zou me levend hebben opgepeuzeld voor zulke vermetelheid.

Doch nu heb ik 56 kaarsjes op mijn verlepte taart staan en durf ik alles en iedereen aan want Pietje zit elke ochtend op mijn bed, met zijn handen tussen zijn knokige knieën. Met zijn gele ogen werpt hij een verwijtende blik op mijn karkas en mompelt achteloos: "Ach ja, misschien morgen." Uzelf bent in een rotvaart de 60 lentes voorbij gestoven. Door het gulzige snuiven van allerlei chemische poedertjes, geëxtraheerd uit hallucinatoire planten, hebt u Magere Hein dubbel zo vaak in de ogen gekeken als ik. Ik meen derhalve te mogen hopen dat er een zekere verstandhouding tussen ons mogelijk is, te meer omdat wij verwante zielen zijn, u en ik. Beiden worden we door de buitenwereld bekeken als excentrieke en woeste creaturen terwijl wij in werkelijkheid niets anders zijn dan overgevoelige zielen die het Schone, het Ware en het Goede nastreven. Toegegeven: op zoek naar deze verheven idealen die bijzonder schaars zijn op deze van het kwaad vergeven stinkbol, hebben wij verdachte omwegen genomen en zijn we niet vies geweest van enkele experimenten met het Verdorvene. Wie zijn vijand wil verslaan, moet hem goed kennen, nietwaar?

Moi aussi, je déteste la vie. Toen ik voor de eerste keer deze profetische woorden hoorde in uw song I've seen that face before uit 1981, een sluipende tango die u in mijn geprikkelde verbeelding zong met een Corsicaans mes tussen de bloedrode lippen, wist ik dat de gistende droesem van het bestaan u aan de lippen stond. De finaliteit van het einde van dit chanson d'amour - la porte est claquée/Joel est barré - bezorgt me nu nog altijd genotvolle rillingen langs de ruggengraat. I've seen that face before stak Eiffeltorengewijs uit boven de discodrets van de jaren '8O. Mocht u een Vlaamse zijn geweest, mijn hitsige vlam, dan ben ik ervan overtuigd dat u het pittoreske woord drets, staande voor drek, afval en minderwaardige kwaliteit, vaak in de mond had genomen, het wellustig proevend op die geprononceerde bloedblazen van u die men weleens lippen noemt. En wat voor een lippen! Gemaakt om het kwetsbaarste van een man te kannibaliseren zodat hij kan sterven met een laatste jammerklacht om een onvoltooide, tragische liefde! Dat laatste trekje van uw karakter etaleerde u overtuigend in uw opgemerkte optreden naast James 007 in View to a Kill. Uw gespierde ledematen leken de verpersoonlijking van een bloeddorstige flamingo. Uw vurige blik, gecombineerd met uw militair stijfstaand broske, veranderde uw vijanden in hoopjes minderwaardige drilpuddingen. In de donkere filmzaal genoot ik met volle teugen van uw performance als duivelse moordmachine.

Maar hoe gaat dat in het ondermaanse? Once you're up and then you're down, ik kan er op mijn bescheiden niveautje over meepraten. Uw feliene ziel bezorgde u negen levens. Witgoed, slechte venten, Niagara's van alcohol, een opvliegend temperament en stilettohakken die zich volgaarne in de lange tenen van platenbonzen boorden, brachten u aan de rand van de afgrond. Niets van dat alles kreeg u evenwel klein. U zeilde door de op- en neerwaartse golven van het leven met de borst vooruit en de benen wijd gespreid.
In die laatste hoedanigheid zag ik u verleden jaar op de Lokerse Feesten waar u het publiek opzweepte tot ongeziene hoogten. Uw outfit, zoals die joeng van tegenwoordig dat noemen, was adembenemend. Schitterende showkostuums! Veelkleurige veren die uw gluteus maximus alleraardigst accentueerden! Ondanks uw leeftijd waren ze zo hard als graniet! U zag er, met permissie, majesteitelijk uit, een ander woord zou u onrecht aandoen. U was een pauw met de blik van een uitgehongerde Tyranosaurus Rex die het publiek aan stukken scheurde en uitzinnig riep: "You think you can take me on?" Mijn artritische knieën waren na uw optreden rijp voor de schroothoop, zodanig heb ik staan jumpen, zoals die joeng van tegenwoordig dat noe - enfin.

Nu hoor ik op Radio 1 op geregelde tijdstippen uw door merg en been gaande nieuwe song: Williams Blood. Waarom het geen nummer 1-hit is, snap ik niet. Zijn de mensen van tegenwoordig misschien doof voor passie, kwaliteit en diepgang? Maar wij niet, Grace Jones, wij geenszins. De littekens op onze ziel zijn er het wrange bewijs van. Zo'n harmonie moet worden gevierd op het scherp van de snee! Mijn vraag aan u is derhalve de volgende: staat u mij toe om op de tonen van I've seen that face before een tango met u te dansen? Ik heb nog maar één schamele les achter de rug, maar ik ben er zeker van dat ik, eenmaal gevangen in uw exquise klauwen, mezelf zal overtreffen. De wetenschap dat ik na ons samenzijn rijp zal zijn voor de begrafenisondernemer, maakt deze laatste dans die ik u wil schenken Pikant, Onweerstaanbaar en Obsessioneel, zoals het leven hoort te zijn.

La porte est claquée, Bob est barré.
Of moet ik zeggen: Pull me up to your bumper?