Dag Daan,

Ik heb wel eens gehoord dat je met je oude racefiets van Brussel naar Antwerpen ben gefietst om een liefje te zien. Je lichaam vergeten. Alleen het verlangen voor ogen. De kortste weg, over de snelweg. Zelfs dwars door de Kennedytunnel heen. In de richting van het licht.

Je bent een soort Perseus, die vliegt op zijn vleugelschoenen. Je verplaatst je op wind en wolken. Jij kan het hoofd van Medusa afkappen, zonder zelf te verstenen, want je kijkt haar in de ogen via je glanzende bronzen schild. De zwaarte van het bestaan lijkt zich niet aan jou vast te kunnen hechten.

Ik ben je wel eens op een feestje tegen gekomen in de lucht toen we allebei over een salontafel vlogen. Ik herkende iets in die pupillen van jou. Jij komt van dezelfde verre planeet. Vroeger dacht ik dat lichtheid een tekortkoming was. In een van de damesbladen van mijn moeder las ik dat Tweelingen luchttekens zijn. Lucht en ledig waren voor mij synoniem. Waarom was ik geen vurige leeuw of aardse stier? Ik vocht tegen mijn lichtheid. Ik probeerde zwaar te doen. Ik trok zelfs cowboy-laarzen aan. Maar een tante van mij zei dat ik op die laarzen zo verend liep dat ik op een dag nog mijn hoofd zou stoten aan de maan. Als jouw muziek toen al bestond had ik me minder alleen gevoeld. De tijden zijn verbeterd. Jij bestaat en op je Air-Nikes mag je zo verend lopen als je maar wil. En die tante die mij zo onsterfelijk beledigde, is nu dood en kan niet eens meer uit haar kist omhoog komen.

Het is zo makkelijk om te zwelgen in de zwaarte van het bestaan. Je te hullen in zwart. Anderen de schuld geven. Roepen: ‘ik ben een klootzak, een loser' en ‘Darwin heeft gelijk! Ik ben een zak zaad.' Het grootste misverstand is dat een klaagzang diep is en een lofzang oppervlakkig.

It takes courage to enjoy. Er is moed voor nodig en levendigheid en beweeglijkheid. Als een sjamaan maak jij mensen licht. Je onttrekt zwaarte aan hen. Een concert van jou is helend. Het gaat om de viering van het leven. Kijk jou eens over het podium rondvliegen in je witte pak. Planeten kunnen zweven niet omdat ze zo licht zijn, het is een balans van krachten en machten. Wat zijn dat voor krachten die in jou omgaan? Wat tilt jou op en wat drukt je naar beneden?

Ik hoorde dat je laatst diep in de nacht op een balkon van een vriendin op de Amerikalei in Antwerpen stond te zingen. ‘Diep in de nacht. Zie ik de lichtjes van de Schelde, dan gaat mijn hart wat sneller slaan. Ik weet dat jij op mij zult wachten en dat je aan de kaai zult staan...' Een man bleef stilstaan, een paar jongens, vijf meisjes. Binnen mum van tijd stond er een publiek Zou jij het ook eens voor mij willen zingen? Een serenade vanaf het balkon. Over honderduizend lichtjes. Ik ben er dol op. Het is alsof er bij ieder lichtje een nieuw leven op ons wacht.

Mijn Oom Oscar die mij na zijn dood eenentwintig zijden strikjes naliet zei altijd: een échte man heeft zijn eigens tijl en trekt zich van geen hond wat aan.
Groet,

Oscar van den Boogaard