Hebben de Britten genoeg van het metriek stelsel?

Dat zou ons eerlijk gezegd niks verbazen. Wat zeggen we? We zouden het ten zeerste betreuren, mochten de Britten plots hun Fahrenheit, stones, inches, yards, en ponden verloochenen. Of mochten ze zich alsnog tot de euro bekeren.

We nemen een korte bocht omwille van de duidelijkheid: de invoering van dat metrisch systeem was een aspiratie van de Franse revolutionaire regering. En daar is voor een rechtgeaarde inwoner van (het perfide) Albion nog nooit iets goeds vandaan gekomen.

Op 20 mei 1875, tijdens la Convention du Mètre, zwichtten een groot aantal landen (Argentinië, België, Brazilië, Denemarken, Duitsland, Frankrijk, Italië, Noorwegen, Oostenrijk-Hongarije, Peru, Rusland, Spanje, het Ottomaanse Rijk, Venezuela, de Verenigde Staten, Zweden en Zwitserland) voor het metrische systeem als internationaal maatstelsel. De Britten bleven hun ingewikkelde maar zoveel mooiere imperiaal stelsel nog een eeuw trouw.

Uiteindelijk ging de Britse regering in 1965 toch overstag, puur uit economische overwegingen. In 1975 werd het metrieke stelsel algemeen en bij wet ingevoerd in Groot-Brittannië en in het Gemene Best (Ierland, Canada, Zuid-Afrika, Australië en Nieuw-Zeeland).

Maar wat wil nu het geval? De niet-zo-continentaal-gezinde krant Daily Mail meent dat de pond (lb) en de ounce (oz) aan een serieuze comeback begonnen zijn. Twee supermarktketens - Co-op en Waitrose hebben stilletjes de ouwe maten terug ingevoerd. Bananen kosten weer 25p/lb en kippenfillets worden opnieuw per lb ( =454g) verpakt.