Vorig jaar verleende koning Albert aan amper 75 landgenoten gratie. In deze communautair-gevoelige tijden willen we ook niet onvermeld laten dat het in 69 gevallen Franstaligen betrof.

In 2008 verleende de koning nog 175 keer gratie op 1272 aanvragen, en in 2009 was dat 100 keer op 1509 aanvragen. Ontwaren wij daar een trend?

Hoe zit dat trouwens met dat koninklijk pregoratief van de gratieverlenig, dat in grondwettelijke kringen bekend staat als 'recht van genade'? Is dat noodzakelijk voor de goede werking van de rechtspraak? We mogen ervan uitgaan dat niet iedereen in aanmerking komt, maar wie oordeelt, wie beslist, wie controleert?