Bovenstaande titel is de vertaling van een kop uit de Neue Zürcher Zeitung: Ist die Schweiz (noch) ein frankofones Land? Aanleiding voor die vraag is de 13de 'Sommet de la Francophonie' die van 22 tot 24 oktober in Montreux wordt gehouden. "Cette rencontre offre à la Suisse une formidable plate-forme pour se faire mieux connaître du vaste espace francophone auquel elle appartient et qui s'étend sur les cinq continents."

Als u de derde landstaal (passief) machtig bent en interesse hebt in naties met een belangrijke francophone minderheid, leest u het betreffende artikel dan even. U wordt er vast een beetje wijzer door.

U verneemt dan dat lange tijd geleden in het westen van Zwitserland voornamelijk dialecten gesproken werden, de taal van Molière werd pas in 1848 een volwaardige landstaal, naast het Duits en het Italiaans.

En ook dat het Franssprekende deel van de Zwitserse bevolking weliswaar een minderheid is, maar wel een belangrijke minderheid. In de 19de eeuw was de elite  franssprekend, pas in de tweede helft van de 20e eeuw kwam daar verandering. Dat heeft in het Romaanse deel van Zwitserland in zekere mate tot frustratie geleid.

Voor een inwoner van België/Belgique moet dat vertrouwd klinken. Maar - zo schrijft de Neue Zürcher Zeitung - drie van de vier officiële Zwitserse talen zijn romaanse talen.  Het Frans is in Zwitserland dus geenszins een linguistisch kneusje, maar "einen Teil der Schweizer Identität und nicht nur der Westschweizer Kultur".

Hoe zou dat daar in de praktijk lopen? In de politieke praktijk? In de taalonderwijspraktijk? In de culturele- en mediapraktijk? In Zwitserland noemt men het verschil in mentaliteit en politieke opvattingen tussen het Duits- Franstalige gedeelte overigens de 'Röstigraben'/le rideau du rösti.