Vooruitziendheid. Daaraan kan je 'Live at the Royal Albert Hall' toeschrijven. Opgenomen op 22 september 2011, nadat de stem van Adele al een paar keer 'Foert' had gezegd. Kort voor ze een langdurig zangverbod opgelegd kreeg. Een soort tijdelijk afscheidsdocument.

Je hoort en ziet op deze concert-CD/DVD dat fenomeen Adele het soms lastig heeft. Mooi hoe de zaal haar dan telkens met een goedgemikte ovatie aanmoedigt. Soms zelfs massaal het refrein overneemt. Onvoorstelbaar wat ze met een stem die op kraken staat elders nog wel presteert. Hoe ze in de ballads met louter piano-begeleiding de hele Royal Albert 'fucking' Hall (zoals ze die zelf noemt) in de ban houdt.

Jammer trouwens dat  Adele's aankondigingen op de CD ontbreken. Haar Eastenders-Engels, met twee voeten stevig op de grond, contrasteert heerlijk met de diva die ze tegen wil en dank is geworden. Je moet de DVD bekijken om te weten dat ze 'Make you feel my love' opdraagt aan haar voorbeeld Amy Winehouse.

Je koopt 'Live at the Royal Albert Hall' natuurlijk voor de meegebrulde hits, maar ik voorspel dat je op lange termijn meer zal neigen naar de uitgeklede ballads ('Hometown Glory' en 'Take it all') en een paar covers die je niet eerder van haar hoorde ('I can't make you love me' van Bonnie Raitt en 'If it hadn't been for love' van The Steeldrivers.

100 minuten Adele om ons aangenaam bezig te houden. Tot ze die 'Royal fucking voice' terug heeft.