's Ochtends werd onze nieuwsgierigheid naar het uitzicht vanuit Satao Camp beloond. We hoefden daar niet eens vér voor te kijken: de sporen van nachtelijk bezoek lagen aan onze voeten in het zand. Wilde zwijntjes, antilopen, een paar leeuwen en nog een half dozijn andere beesten hadden die nacht een feestje gebouwd tussen de tenten.

De ochtendlijke game drive viel wel een beetje tegen. Terwijl we in de Masai Mara en in Amboseli over het wild struikelden, speelden de dieren hier verstoppertje. Lang gereden, weinig gespot, behalve een bescheiden kudde olifanten. Ach, misschien speelde de hitte ons parten. Tot nu toe verbleven we in gebieden boven de 1500 meter met een best draaglijke temperatuur; zoiets als een (hele) warme Belgische zomerdag. Dichter bij zee en een stuk lager namen temperatuur en vochtigheid toe, waardoor het zweet met beekjes over onze ruggen liep.

Middageten onder de relatieve koelte van een reusachtige boom én in het gezelschap van zowat vijftig olifanten, die zich op een steenworp laafden aan een poel. Wij daarentegen dronken een laatste Tusker, prezen onze gidsen Agrey, Ronald en Hemed en reden in sneltreinvaart naar Mombasa. Dat was nodig, want op 2 kilometer van de luchthaven kwamen we in een chaotische file terecht waardoor we ei zo na het vliegtuig misten. Een uurtje later streken we neer in Naïrobi en vandaaruit ging het met de nachtvlucht naar huis, naar een land dat na de warmte van Oost-Afrika kil en koel aanvoelde.

Het laatste woord laten we graag aan Marc, de nestor van het gezelschap, die ons tijdens deze onvergetelijke week het volgende toestopte.

"Als ik iets zal meenemen naar huis is het de boodschap dat we de wereld naar de kl... hebben geholpen en dat we elk stukje ongerepte natuur moeten koesteren. De Masai Mara National Reserve heeft mij geleerd dat hoe verder je van de natuurlijkheid der dingen verwijderd bent, hoe minder je in staat bent schoonheid te zien."