Je naakt zien is de Aarde gedenken,

de vlakke Aarde, schoon van paarden.

De Aarde zonder riethalm, gave vorm

voor toekomst dicht: zilveren einder.

Je naakt zien is de begeerte begrijpen

van de regen op zoek naar broze leest,

of de koorts van de zee met haar eindeloos gelaat

die nooit de blos vindt op haar wang.

Het bloed zal schallen door alkoven

en komen met vlammende zwaarden,

maar jij kent niet de schuilplaats

van paddenhart of van viooltje.

Je buik is een gevecht van wortels,

je lippen de dageraad.

Onder de lauwe rozen van het bed

kreunen de doden wachtend op hun beurt.