De zon. De wereld is goud en geel

en alle zonnestralen komen heel

de stille lucht door als engelen.

Haar voetjes hangen te bengelen,

meisjesmondjes blazen gouden fluitjes,

gelipte mondjes lachen goudgeluidjes,

lachmuntjes kletterend op dit marmer,

ik zit en warm m' er.

Kijk ze nu lopen wendend om me heen,

't lijkt wel een herfst op den witten steen,

een herfst van dorre en gele kraakbladen,

engelen in wevegoudwaden,

zwevende guldvliezen,

neigende zonbiezen,

fluitende gouden zonnegeluiden,

ze leiden elkaar van uit het zuiden,

ze lopen over mijn marmersteen

in goudmuiltjes heen.

En 't lijkt wel of ze nu wel overal zijn,

de wereld is vol met een gelen goudwijn.