laat het opnieuw een morgen zijn

waarop geluiden tot me doordringen als

worden ze willekeurig door een hand

uit een ton gegraaid. onschuldig en wanneer

ze bovenkomen verrassend, net jij

die altijd anders je lippen op elkaar klemt

vooraleer je jouw ogen opent en met de dauw

nog in je hoeken de lakens boven

onze hoofden trekt, bijna alsof

we sneeuw zijn, de zon

ons niet mag vinden.

uit de bundel 'Zonder' van Sylvie Marie